Popular Posts

Saturday, 3 August 2019

"ઓર્કિડ.... " પ્રકરણ ૩: "પ્લેટોનિક .."


"ઓર્કિડ.... "
પ્રકરણ ૩: "પ્લેટોનિક .."




"હું તને જે મેમરી યાદ નથી રહેતી, તેનો બહુ જ મોટો ભાગ છું. "
રૉબર્ટ બોલ્યો.

કાર ઘર તરફ આગળ વધી રહી હતી,
ઘર સુધી પહોંચીને કાર ઊભી રહી.
જેનીનો ગૃહ પ્રવેશ ફરીથી થયો.
ઘરમાં રોબર્ટ અને જેનીની ઘણી બધી તસવીર લગાવેલી હતી ,

અને સામે એક ૨૫ વર્ષનો છોકરો ઊભો હતો જે આ વસ્તુને બરાબર સમજી ગયો હતો.

"જેની,  તુ બેસ અમે તને બધું સમજાવીએ...!"
રૉબર્ટ બોલ્યો.

"પ્લીઝ,,,જલ્દી.
રૉબર્ટ તારી સાથેની મારી આ તસવીરો...??
આ બધું મારી સમજની બહાર છે ,
મારું માથું ફાટી રહ્યું છે,
જલ્દી બોલો કે તમે બંને કોણ છો....??"
એક જ શ્વાસમાં જેની બોલી ગઈ..

"તારા અને પીટરના થયેલા અકસ્માત પછી તને એડમીટ કરવામાં આવેલી.
પીટર તો દુનિયા છોડીને એ જ સેકન્ડે જતો રહ્યો હતો.
પણ ,તારા નસીબમાં કંઈક અલગ હતું.



તારી લાઈફ તો બચી ગઈ, પણ નવી મેમરી બનાવવાની અને તેને યાદ રાખવાની ક્ષમતામાં ઘણું નુકશાન થયું.
તને પીટર જોડે થયેલા એકસીડન્ટ પહેલાની બધી જ વસ્તુઓ પરફેક્ટ યાદ છે,
હું જ્યારે મારી સારવાર કરવા માટે રિહેબિલિટેશન સેન્ટરમાં આવ્યો ત્યારે તેજ મને ફરીથી સાજો કર્યો હતો..
તારી જોડે રહીને મને તારા જોડે ક્યારે પ્રેમ થઇ ગયો તે મને ખ્યાલ જ ના રહ્યો.
જ્યારે મને તારી બીમારી વિશે રિહેબિલિટેશન સેન્ટરમાં જણાવવામાં આવ્યું ત્યારે મને ઘણો આઘાત લાગ્યો.
પણ તને એકલા મૂકીને જવાનો મારો જીવ ન ચાલ્યો. તને પણ હું ગમવા લાગ્યો હતો એટલે જ મારા મેરેજનું પ્રપોઝલ તે અેક્સેપ્ટ કર્યું.
અને તારા દિકરા 'સેમ'ને મેં મારા સગા દીકરા જેટલો જ પ્રેમ આપ્યો છે.
આ છોકરો તારી સામે જે ઊભો છે એ તારો સેમ જ છે..
છેલ્લા ૩૦ વર્ષથી દર ૧૫ દિવસે તુ બધુ ભૂલીને એક્સિડન્ટ પહેલાની તારી યાદોમાં પહોંચી જાય છે અને હું તને શોધીને પાછી લાવુ છું અને એક્સિડન્ટ પછીની લાઈફ તને જીવાડું છું.
હજી આ સ્ટોરી મારે તને ફરીથી કેટલી વાર કહેવી પડશે એ હું નથી જાણતો.
પણ તું ચિંતા ના કરીશ હું હંમેશા તને આ વાર્તા સંભળાવતો રહીશ,
મારા છેલ્લા શ્વાસ સુધી....!!"

આટલું બોલી તે જેનીના ખોળામાં પોતાનું માથું મૂકી દે છે..

જેનીને બધી જ વાત સમજાઈ જાય છે ,
કેટલીય વાર સુધી જેની, રોબર્ટ અને સેમને પોતાની બાહોમાં ભરી રાખે છે,
કંઈ કેટલીય કૂણી લાગણીઓ છલકાય છે.

જેની બોલે છે,
"હું ખુશ છું રોબર્ટ કે મારા સેમનું ધ્યાન રાખવા માટે તું છે .
કાલે કદાચ ૩૦ વર્ષ પહેલાંની દુનિયામાં હું પહોંચી જઈશ તો પણ મને પસ્તાવો નહીં રે...!"



૧૦ દિવસ પછી,,
સવારે ૯ વાગ્યાનો સમય,

રોબર્ટને સેમ આખા ઘરમાં જેનીને શોધે છે, પણ તે ક્યાંય હોતી નથી.
જેનીના રૂમમાં ટેબલ પર ઓર્કિડના ફૂલોની નીચે એક લેટર પડ્યો હોય છે,

"ડીયર રૉબર્ટ,
        ઓર્કિડના ફૂલની એક ખાસિયત છે, તને ખબર છે ??
એને ડિવાઈડ કરો તો એકદમ સિમેટ્રીકલ ડિવાઈડ થાય એટલે કે, એક સરખા બે ભાગ.
હું પણ કદાચ એ ઓર્કિડની જેમ જ ડિવાઈડ થઈ ગઈ છું.
એક ભાગ તો હંમેશા પીટર જોડે જ રહેશે.
બહુ દિવસથી ઘરમાં ગોંધાઈ રહી છું.
મન મને ફરી ફરીને પીટરની યાદોમાં જ લઈ જાય છે. કાલે કદાચ હું સવારે ઘરમાં તને ના મળું તો તારી પાસે જે મારો ભાગ બચ્યો છે તે લઈને આવી જજે..
હું પિટરની યાદોમાં ક્યાંક તને મળીશ..."
                                      તારી જેની..!

પુષ્કળ વરસતા વરસાદમાં સેમ અને રોબર્ટ જેનીને શોધવા નીકળ્યા.
તમામ જગ્યાએ તેઓ ફરી વળ્યા ,
ક્યાંય જેની ના મળી..

અંતમાં ઓલ્ડ ચર્ચ જોડે કે જ્યાં જેનીના મેરેજ થયા હતા ત્યાંથી તપાસ કરતાં જાણ થઈ કે જેની પીટરને જ્યાં દફનાવવામાં આવેલો ત્યાં ગઈ છે..
વરસતા વરસાદમાં કડકતી વીજળીઓની સાથે સેમ અને રોબર્ટ જેની અને પીટર તરફ દોડયા..

જેની પિટરની કબરની સામે  ઉભી હતી..

ધીમેથી જઈને રૉબર્ટ બોલ્યો,
"મેમ તમને ઘરે મૂકી જઉં આ વરસાદમાં??"
તમે કદાચ વરસાદમાં ફસાઈ ગયા હોય એવું લાગે છે...!"
પાછળ ફરીને જેનીએ આન્સર આપ્યો,
"રોબર્ટ તુ આવી ગયો મને લેવા માટે...?"

રોબર્ટ અચંબામાં હતો કે, કઈ રીતે જેનીની મેમરી પાછી આવી ગઈ?

"જેની, તું મને ઓળખી ગઈ...?" રૉબર્ટ બોલ્યો..

જેનીએ નાનકડી સ્માઈલ આપીને પિટરની કબર પર પડેલા ઓર્કિડના ફ્લાવર્સ ખસેડ્યા,
તેની ઉપર રૉબર્ટ અને સેમ એવું નામ લખેલું હતું.



"મે આમાં લખી રાખ્યું છે, હું આ બંનેને ભૂલી ગઈ છું પણ મને એટલુ ખબર હતી કે બંનેમાંથી કોઈક મને જરૂર લેવા આવશે અને પિટર પછીની મારી ઝિંદગી મને યાદ કરાવશે..!! "

રોબર્ટના ફેસ પર જેનીએ કરેલી આટલો પ્રયાસ ખુશી લાવવા માટે પૂરતો હતો...

"ચલ ઘરે,
તારી આ નવી ઝિંદગી હું તને યાદ કરાવીશ...!! "
રૉબર્ટ ખુશીથી બોલ્યો..

પિટરની કબર પર ઓર્કિડના ફૂલો પલળી રહ્યા હતા અને જેનીએ તેની નવી યાદોમાં ગૃહપ્રવેશ કરવા પગલાં ઉપાડ્યા...!!



ડૉ. હેરત ઉદાવત

Tuesday, 30 July 2019

"ઓર્કિડ.... " પ્રકરણ ૨: "પ્લીઝ......! "


"ઓર્કિડ.... "
પ્રકરણ ૨: "પ્લીઝ......! "



જ્યારે આ બિઝનેસ શરૂ કર્યો ત્યારે મને નહોતી ખબર કે હું પણ આના વ્યસનમાં સપડાઈ જઈશ..
૨૫ વર્ષની ઉંમરે હું આ આલ્કોહોલના વ્યસનના લીધે સ્યુસાઇડ કરવા સુધી પહોંચી ગયેલો.
અને એક સાઇકિયાટ્રિસ્ટ મને બચાવી લીધેલો.

શી વોસ વેરી બ્યુટીફુલ લેડી...!
એના કામથી અને એના સ્વભાવથી, પણ એનું નામ હું નથી જાણતો.
પણ મારી લાઈફ માટે તે સૌથી વધુ અગત્યની છે.
ગોડને હંમેશા પ્રે કરૂ છુ કે એક વાર તે મળી જાય.

લાસ્ટ વિશ મારી એટલી જ છે કે હું એને થેન્ક્સ કહી શકુ.

"એને તમને મળાવવા મારાથી બનતી કોશિશ હું કરીશ...!"
જેની બોલી.

"થેન્ક્સ જેની,
મને વિશ્વાસ છે તમે મને એના સુધી પહોંચાડી જ દેશો...!" રૉબર્ટ બોલ્યો.

કારની સ્પીડ વધી રહી હતી સાથે સાથે બંનેની વાતો પણ.
અચાનક જ જેનીનું ધ્યાન કારમાં રહેલી એક વસ્તુ પર પડ્યું...
અને તે બોલી,

"oh my god i love this.
 આ ઓર્કિડ મારા ફેવરિટ છે....! સામે બ્લૂ ઓર્કિડનું એક બુકે પડ્યું હતું.



"સોરી જેની, પણ આ મારી વાઇફ માટે છે, એટલે હું તમને નહીં આપી શકુ." રૉબર્ટે કહ્યું.

"તમારી વાઇફ માટે છે તો હું માંગી પણ નઈ શકું...!!"

જેનીએ દુઃખી મોઢે કહ્યું.
"યુ આર લકી કે તમને આટલા કેરિંગ વાઈફ મળ્યા છે..
મારા હસબન્ડ અને હું આ વાતમાં લકી નથી..!! "

જેની એ ઘટસ્ફોટ કર્યો...

"કેમ તમે આવું કહો છો...?"
રૉબર્ટે પૂછ્યું...

"આ જગ્યાએ મારા મેરેજ થયેલા..
ઓલ્ડ ચર્ચના રસ્તા પરથી જતા જેનીએ કહ્યું. "

"પીટર નામ હતું એનું.
મને હજી પણ યાદ છે જ્યારે એ મને પ્રપોઝ કરવા આવેલો, એટલી હદે એ ડ્રન્ક હતો કે લથડીયા મારતા મારતા કરેલું એનું યુનિક પ્રપોસ મને ક્યારેય નહીં ભુલાય..



બધું જ એકદમ પરફેક્ટ હતું લાઇફમાં.
પાલોલેમ બિચ ઉપર વિતાવેલા અમારા 'હનીમૂનના' દિવસો ખૂબ યાદગાર હતા.
ઠંડી રાતોમાં દરિયાકિનારે એ ઠંડી માટી પર ચાલતા ચાલતા થતો એકબીજાનો એ હૂંફાળો સ્પર્શ..!!
રૉબર્ટ એ હું ડિસ્ક્રાઈબ કરી શકુ તેમ નથી....!

અમારી આખી દુનિયાની ખુશીઓ, અમારા બંનેનો અંશ એવો મારો દિકરો સેમ મને ઈશ્વરે આપ્યો.

અને મેરેજ ના પાંચ વર્ષ બાદ થયેલો એ એકસીડન્ટ.....!!

પીટરને હુ વારે વારે સમજાવતી કે,
પ્લીઝ કાર ધીરે ચલાવ.....!!

પણ મારુ પ્લીઝ એણે સાંભળ્યું જ નહીં અને એક્સિડન્ટ બાદ એ પ્લીઝ સાંભળવા માટે બચ્યો પણ નહીં...! "



જેનીની આંખોમાંથી આંસુઓનો વરસાદ વરસતો હતો...
એ આંસુઓ રોકવાની હિંમત રોબર્ટમાં પણ નહતી..!

"જેની જે પણ થયું હવે બદલી શકવું અશક્ય છે...!
બેટર છે કે લાઈફમાં આગળ વધવું જોઈએ..!!"
રૉબર્ટે સાંત્વના આપતા કહ્યું...

"બાય ધ વે તમારે મારા વાઈફ અને મારા બચ્ચાને તો મળવું જ પડશે..
આમ પણ આપણે ફાતોરડા આવી ગયા છીએ તમે મળી લો એમને પછી તમને હું તમારા ઘરે મૂકી જઇશ....!!"
રૉબર્ટે વાતને વાળતા કહ્યું..!

"હા ચોક્કસ, હું તમારી ફેમિલીને મળીને જ જઈશ."
લાગણીઓને સમેટતા જેની એ કહ્યું.

રૉબર્ટના ઘર તરફ જતા અચાનક જેનીના શ્વાસ ચડી ગયા..
"રોબર્ટ આ ગલીઓ અને આ ઘર કેમ મને લાગે છે કે મારા જાણીતા છે..?
તમને એક વાત નથી કીધી મે રૉબર્ટ..,
પીટર સાથે થયેલા મારા એક્સિડન્ટ પછી મને એક વિચિત્ર બીમારી થઈ છે જેના લીધે હું ખુદને પણ સમજી નથી શકતી....!!"
જેની એક શ્વાસમાં બોલી ગઈ..

મને ખબર છે જેની,
તને "ટ્રોમા ઈન્ડ્યુસ્ડ એન્ટિગ્રેડ મેમરી લૉસ છે.............!!!"
રૉબર્ટે ફોડ પાડ્યો.




"પણ તને કઈ રીતે ખબર એ રૉબર્ટ...??"
જેનીએ આતુરતાથી પૂછયું..

રોબર્ટની આંખમાં પાણી ભરાયું,
તે બોલ્યો....!!!

To be continued....!!

ડૉ. હેરત ઉદાવત

Saturday, 27 July 2019

"ઓર્કિડ.... " પ્રકરણ ૧: "અજાણ્યી મુલાકાત..!! "



"ઓર્કિડ.... "
પ્રકરણ ૧: "અજાણ્યી મુલાકાત..!! "


"બેનાઉલિમ સાઉથ goa,
સવારના સાડા પાંચ વાગ્યાનો સમય.....!"

એક ભવ્ય વિલાની અંદર અલાર્મ વાગી રહ્યું હતું. સુંદર સપનાઓની ઊંઘ તોડીને એક ૬૦ વર્ષનો વૃદ્ધ પુરૂષ ઉભો થયો.
ઘડિયાળ સામે જોયું..

"જલ્દી તૈયાર થવું પડશે નહીં તો આજે પણ મિસ થઈ જશે....!"
કંઈક આવું બબડીને તે તરત તૈયાર થવા માટે ઉભો થયો.
તેનું "રાલ્ફ લોરેન બ્લેઝર" વૃદ્ધાવસ્થાને સંપૂર્ણ રીતે હાઇડ કરી લે એટલું સક્ષમ હતું.


બે સેકન્ડ માટે તે અરીસામાં પોતાને જ જોઈ રહ્યો. હાથમાં રોલેક્સ વોચ પહેરી ઝડપથી પોતાના વિલાની બહાર નીકળી પોતાની "રોલ્સ રોયસ ડાઉન" કારમાં બેઠો.
બાજુની સીટ પર તેણે નજર નાખી......

અને,
એક નિસાસા સાથે કાર સ્ટાર્ટ કરી તે આગળ વધ્યો.

આ ૬૦ વર્ષનો વ્યક્તિ એટલે રોબર્ટ ડિસુઝા.
ગોવા ની સૌથી મોંઘી પ્રોપર્ટી નો માલિક.
આલ્કોહોલના નાના બિઝનેસથી સંઘર્ષ કરીને આ મુકામ સુધી પહોંચેલો આ વ્યક્તિ.



"ફાતોરડા"માં આવેલી એક પ્રોપર્ટીની ડીલ કરવા માટે આજે તે વહેલો નીકળ્યો હતો.
કાર અત્યારે હાઇ સ્પીડ થી સોફ્ટ રીતે આગળ વધી રહી હતી.

સાઉથ goa એકંદરે શાંત છે,
રસ્તાઓ પણ ઘણા સૂમસામ છે અને વ્યક્તિઓની ભીડ પણ બહુ ઓછી જોવા મળે છે.

અચાનક તેનું ધ્યાન રસ્તામાં ઊભેલી એક કાર પર પડ્યું.
કાર કદાચ બગડી ગઈ હોય તેવો તેને અંદાજ લગાવ્યો.
હેલ્પ કરવાના આશયથી તેણે કાર સાઇડમાં રોકી કારમાંથી તે નીચે ઊતર્યો.
ધીમે ધીમે તે આગળ વધ્યો.


 એક ૫૮ વર્ષની લેડી ફોન પર ફોન લગાવી રહી હતી, કોઈની હેલ્પ માટે સતત બબડી રહી હોય તેવું તેને લાગ્યું.

"મે આઈ હેલ્પ યુ...?"
રૉબર્ટે આદરપૂર્વક પૂછ્યું..

તે લેડીએ અચાનક પાછળ જોયું અને રોબર્ટે લેડી તરફ...

રોબર્ટના બે પગલાં અચાનક પાછળ જતા રહ્યા.
તેના ચહેરા પર એક ડર છલકાયો. આંખો થોડી ડાયલેટ થઈ ગઈ.

"મારે ફાતોરડા જવાનું છે અને મારી કાર અચાનક બંધ થઈ ગઈ,
કેન યુ હેલ્પ મી?
મને લઈ જશો ત્યાં સુધી??,
પ્લીઝ.......!!"
એ લેડીએ વિનંતી કરી..

આ પ્લીઝ બોલવાની સ્ટાઈલ રૉબર્ટે પહેલા પણ ક્યાંક સાંભળી હતી.

"હા સ..સ.. સ્યોર.....!!"
અટકાતા અટકાતા રોબર્ટ બોલ્યો..

એ લેડી રોબર્ટની કાર માં બેઠી. રોબર્ટ ત્રાંસી નજરથી તેને જોઈ રહ્યો હતો ..

"આપણે જઈએ હવે તો સારૂ રહેશે..!" લેડીએ થોડુ ગુસ્સાથી કહ્યું.
અને કાર સ્ટાર્ટ થઈ ...

"જેની ક્રિસ્ચયન" મારૂ નામ.
અહીં સાઉથ goa માં જ રહું છું, અને તમે...?
રોબર્ટે જાણે ભૂત જોયું હોય તેમ જેનીને જોઈ રહ્યો.

"રૉબર્ટ ડિસુઝા"...હું પ્રોપર્ટી ડીલર છું, અને લાઈકરનો મારો બિઝનેસ પણ છે...!"
રૉબર્ટ બોલ્યો.

"તમે શું કરો છો જેની?"  રૉબર્ટે પૂછ્યું..

"આઈ એમ સાયકાયટ્રિસ્ટ બાય માય પ્રોફેશન.....!,
પણ હવે તો રિટાયરમેન્ટ લઈ લીધી છે.
બસ લાઇફ એન્જોય કરું છું....!"
જેનીએ કહ્યું.

"અચ્છા, નાઈસ ટુ મીટ યુ...!"
તો તમે લોકોના મગજ જોડે રમત રમો છો એમ ને..?
એમ કહી રોબર્ટ મોટે મોટેથી હસવા લાગ્યો..

"અત્યારે તો મારું મગજ મારા કંટ્રોલમા નથી,
એક સ્ટેરી લૂક સાથે જેનીએ રોબર્ટને જોઈને જવાબ આપ્યો....!!"

"મતલબ....??"
રોબર્ટ અચાનક હસતો બંધ થઈ ગયો.

"કંઈ નહીં,
ખાલી અમસ્તું જ...!!
 બાય ધ વે તમને "સાયકાયટ્રી" માં ઘણો રસ લાગે છે....?"
જેનીએ આતુરતાથી પૂછ્યું..

"મારી લાઈફ સેવ કરવામાં સાયકાયટ્રિસ્ટનો બહુ જ મોટો રોલ છે...! "
રૉબર્ટ બોલ્યો.

"અચ્છા કઈ રીતે...?"
જેનીએ પૂછ્યું..

વાત ઘણી જૂની છે......!!!
રૉબર્ટ બોલ્યો...!!



To be continued.....!
ડૉ. હેરત ઉદાવત..

Tuesday, 23 July 2019

શેડ્સ ઓફ પિડિયાટ્રિક્સ- લાગણીઓનો દરિયો, પ્રકરણ ૧૮: "બ્લડી ક્લોથ....!! "




શેડ્સ ઓફ પિડિયાટ્રિક્સ- લાગણીઓનો દરિયો,
પ્રકરણ ૧૮: "બ્લડી ક્લોથ....!! "


ઘટનાઓ .......

અને એમાં પણ ઘણી વખતે જોવા મળતી આઘાતજનક ઘટનાઓ.
ઉપરાછાપરી થયેલા ચાર એડમિશનની વચ્ચે એક બ્લડની વોમિટ એટલે કે ઊલટીમાં પડેલા લોહી એવી તકલીફ ધરાવતું એક પેશન્ટ દાખલ થયું.
5 વર્ષનો એક હસતો રમતો ઢીંગલા જેવો છોકરો, જોઈને લાગે નહીં કે એને આવી કોઈ તકલીફ હશે.

બધા જ રિપોર્ટ કરવામાં આવ્યા.
બધું જ એકદમ નોર્મલ,
કોઈ રિપોર્ટમાં કોઈ જ એબનોર્માલિટી નહીં.

અમને ડાઉટ હતો કે કદાચ એના કફમાંથી લોહી પડે છે પણ એના પપ્પા બહુ જ ફર્મ હતા કે આ બ્લડ વોમિટમાંથી જ આવે છે.
પેશન્ટ પ્રાઇવેટ હોસ્પિટલમાંથી ટ્યુબરક્યુલોસિસની તમામ તપાસ ઓલરેડી કરાવીને આવેલું હતું એમાં પણ બધા રિપોર્ટ નોર્મલ હતા.
પેશન્ટ સૌથી પહેલા કાન નાક ગળાના નિષ્ણાત પાસે ગયું, તેમને તકલીફ ના જણાતા પેશન્ટને ટી.બી. વિભાગમાં મોકલવામાં આવ્યું, તેમની તપાસ પણ નોર્મલ આવતા અંતે પેશન્ટ પિડિયામા આવ્યું.
તમામ તપાસના અંતે નિષ્ણાતોનુ નિષ્કર્ષ આવ્યુ કે, આવા બ્લીડિંગ ના કારણ શોધવા માટે "બ્રોન્કોસ્કોપી" કે "ગેસ્ટ્રોસ્કોપી" જેવી સૂક્ષ્મ તપાસ કરાવવી પડશે.



તેના પપ્પા નો સ્વભાવ ઘણો કો-ઓપરેટીવ હતો
અમે જે પણ વસ્તુ કહેતા એ વસ્તુ સમજવાની સહનશક્તિ અને સમજણશક્તિ બંને તેમનામાં હતી.

"ઇન્વેસ્ટિગેશન હાલ ને હાલ કરાવા અરજન્ટ તો નથી ને..?
બે દિવસ પછી કરાવુ તો નહીં..? "
તેના પપ્પાએ બહુ સહજતાથી સવાલ પૂછ્યો...

"ચોક્કસ,
તમે બે દિવસ પછી તપાસ કરાવી શકો છો.."
મે તેમને કહ્યું.

"આખા મણિનગરના સાહેબ ક્યારે પણ કંઈ પણ કામ હોય તો મને કહેજો હું કરી આપીશ..!"
બસ આટલું બોલી તેમણે વિદાય લીધી..


બે દિવસ પછી સવારે 11:00 વાગે..

વોર્ડમાં એક પેશન્ટના પપ્પા જોડે બહુ જ વાહિયાત દલીલ ચાલુ થઈ ગઈ હતી.
"સાહેબ તમે અમને રજા જ આપી દો,
મારે નહીં રહેવું. "
7 લોકોનું ટોળું જે બચ્ચાને બહુ ચિંતા કરતું કરતું એક દિવસ અગાઉ આવેલું અે અચાનક આજે રજા લેવાની જિદ્દે ચડેલું.

"ભાઈ એમ રજા ન અપાય, બાળકને ખેંચ આવી છે. હજી બધી તપાસ કરાવવી પડશે..!"
મે પ્રેમથી કીધું.

"ના સાહેબ અમારે તો એને ભૂવા જોડે જ લઈ જવું છે, એ જ એને સારું કરશે, એ જ એની દવા કરી શકશે.. !"
ટોળામાંથી અવાજ આવ્યો.

આવું સાંભળ્યા પછી થોડો ગુસ્સો આવવાનો મને શરૂ થઈ ગયો હતો ત્યાં અચાનક પાછળથી એક પડછંદ અવાજ આવ્યો,
"રજાની વાતો કેમ કરો છો ભાઇ..?
અહીંયા જેવી ટ્રીટમેન્ટ ક્યાંય ના મળે..
ને ડૉક્ટરને છોડીને આવા ભુવા જોડે ના જવાય....!"
પાછળ ફરીને જોયું તો પેલા "હિમેટીમેસિસ" વાળા છોકરાના પપ્પા જ ઉભા હતા.

"કેમ છો સાહેબ..?"
તેમણે પૂછ્યું..

"તમે રિપોર્ટ આટલી જલદી કરાવીને આવી ગયા.? "
મે આતુરતાથી પૂછયું..

"અરે ના સાહેબ, બહુ ગજબનું થયું.
તમને માનવામાં નહિ આવે..!"
એમણે જવાબ આપ્યો.

મને થોડું આશ્ચર્ય થયું કે એવું તો શું આ ભાઈ જાણીને લાવ્યો છે.

"તમારી પાસે ગ્લવ્ઝ હોય તો મને આપો, હું તમને એક વસ્તુ બતાવું"
એમણે કહ્યું.

મેં એમને ગ્લવ્ઝ આપ્યા.
તે અમને અમારા વિગો ઈન્સર્શન રૂમમાં લઈ ગયા. એમણે એમના ખિસ્સામાંથી પ્લાસ્ટિકની બેગ કાઢી. અંદરથી લાલ કલરના બ્લડના ક્લોટ કાઢ્યા,
"સાહેબ કાલે તો આ છોકરાએ મને રડાવી દીધો..! "

"કેમ શું થયું..?"
મે પૂછ્યું..

"કાલે રાતે અચાનક એને બહુ જ લોહીની ઊલટીઓ થઈ અને આવા મોટા મોટા બ્લેડના ગઠ્ઠા એની ઉલટીમાં પડ્યા.
હું અને મારા વાઈફ તો ગભરાઈ ગયા.
આ બધા જ ગઠ્ઠા થેલીમાં ભરીને બચ્ચાને ઉપાડી હું  મોટી હોસ્પિટલમાં ગયો, ત્યાં એને એડમિટ કર્યો.
ત્યાં ડોક્ટર પણ વિચારમાં પડ્યા.
એમણે કીધું તમે જે ઘરેથી લઈને આવ્યા છો એ જાતે જ તમે થેલીમાંથી કાઢો. મેં થેલીમાંથી બધું કાઢ્યું,
પણ બધું બ્લડ સુકાઈ ગયું હતું....!"

"પછી શું થયું...?" મેં આતુરતાથી પૂછ્યું...

"સાહેબ હવે તમે બ્લડના ક્લોટ્સની તપાસ કરો.."
તેમણે કહ્યું..
મે ગ્લવ્ઝ પહેરીને બ્લડ ને ટચ કર્યું તો કંઈક અજુગતું લાગ્યું,
એ બ્લડનો ગઠ્ઠો આખો ખુલી ગયો અને થોડું ખેંચ્યું તો ખબર પડી કે આતો કપડાનો ટુકડો હતો....!!!

શોક લાગે એવી વસ્તુ મારી સામે પડી હતી.
મે એના પપ્પાની સામે જોયું એના પપ્પાએ મારી સામે જોયું. આંખો થી ઈશારો કરીને એ ધીમેથી બોલ્યા, "સાહેબ મે પણ પહેલી વાર જોયુ તો આવુ જ થયું કે આ છોકરો કાપડ કઈ રીતે ખઈ શકે? "

 મેડિકલમાં એક ટર્મિનોલોજી હોય છે જેને કહેવાય,
"ટ્રાઈકોબેઝોઆર".
મતલબ કે વાળ ખાવાની એક કુટેવ.
એક બિહેવિયરલ ડિસઓર્ડર છે.
કાપડ ખાતા પેશન્ટ પહેલી વાર મેં જોયા.

"ખાસ્સા કપડાનાં ડુચા નીકળ્યા છે સાહેબ આના પેટમાંથી.
મારી વાઇફ ને હું તો કાલે એટલું રડ્યા છીયે કે તમે વાત ના પૂછો..
 મારા કામના લીધે મોટાભાગનો સમય મારે ઘરની બહાર રહેવાનું થાય અને એની મમ્મી પણ જોબ કરે છે .
ઘરે આ મોટા ભાગે એકલો જ હોય તો એકલા એકલા મસ્તીમાં એને આ ખાઈ લીધું હતું. મારા ડરના લીધે એણે અમને કશું કીધું નહીં
 છેલ્લા એક અઠવાડિયાથી આને લઈને બધે ફરૂં છું, બધી જ જાતની તપાસ કરાવી પણ સાલુ કંઈ આવે જ નહીં,  અને કઈ રીતે આવે સાહેબ તમે જ કહો..?
બીમારીનુ કારણ જ કંઈક અલગ હતું .
આ કાપડ નીકળ્યા પછી ના તો એને ઊલટી થઈ ના તો કોઈ બ્લડ નીકળ્યું.
હવે ઘરે ધ્યાન રાખીશ એનું.
એને એકલો નહીં રહેવા દઉ,
ભલે પૈસા ઓછા કમાવાય.."



આટલું બોલી તે અને તેનુ બાળક નીકળી ગયા.
અમે ખુશ હતા કે ડાયગ્નોસીસ પેશન્ટનું થઈ ગયું હતું અને થોડુંક દુઃખ પણ થતું હતું કે,
"મૉર્ડનાઈઝેશન" ની સાઇડ ઇફેક્ટ આજે નજરો સામે દેખાતી હતી.
એજ્યુકેટેડ હોવા છતાં પણ બાળકને ઘરે એકલો મૂકવાનું થોડોક કેરલેસ એટીટ્યુડ આજે અેમને ઘણો ભારે પડી ગયો..
પણ સારી વાત એ હતી કે એમને એમની ભૂલનું ભાન હતું.
હજી તો કંઈક ખુશી દિલમાં થઇ જ રહી હતી ત્યાં પાછળથી ફરીથી અવાજ આવ્યો,

"સાહેબ અમારે તો ભુવાને જ બતાવવું છે હાલ ને હાલ રજા આપી દો...!"
અંધશ્રદ્ધાનો આખો દરિયો મારી સામે ઉભો હતો..
ફરી એ પથ્થર રૂપી માનસિકતા પર ગંગાજળ નાખવા હું દલીલમાં ઉતર્યો....!!



ડૉ. હેરત ઉદાવત. 

Sunday, 23 June 2019

"ઉબર કોલિંગ" પ્રકરણ ૬:"અંતિમ રાઝ..! "




"ઉબર કોલિંગ"
પ્રકરણ ૬:"અંતિમ રાઝ..! "



દિવ્યેશના પરસેવા છૂટી ગયા હતા,
તે મનમાં વિચારી રહ્યો હતો,
"આ ગાંડો ખબર નઈ કયું ભૂત મારી પાછળથી લાવશે? "

અચાનક નિગમની પકડ ઢીલી થઈ ગઈ,
તે નાનકડી સ્માઈલ આપીને બોલ્યો,
"બેટા, જરાક આગળ આવતો...!! "
પાછળથી પોતુ કરતાં કરતાં એક સ્વિપર આગળ આવ્યો અને બોલ્યો,
"કેમ છો દિવ્યેશ સાહેબ મજામાં?? "

"દિવ્યેશ ભાઈ, આ મારો રજ્યો છે,
મારો બાળપણનો મિત્ર અને મારી આ વાર્તાનો કોઓથર...!! "
નિગમ ગર્વથી બોલ્યો..




"મતલબ? મને કંઈ સમજ ના પડી, "
મૂંઝવણમાં દિવ્યેશ બોલ્યો.

હું તને બધુ સમજાવુ,
નિગમે વાત શરૂ કર્યું,

"તને કદાચ યાદ હોવું જોઈએ કે આપણા કંપનીના મેનેજીંગ ડાયરેક્ટરે જ્યારે મને મળવા આવ્યા ત્યારે એણે મારી જોડે બબાલ કરેલી કે, મારા લીધે કંપનીને નુકસાન થઈ રહ્યું છે.
સાલુ આ કંપનીને ફાયદો અપાવવા મેં દિવસ-રાત એક કરી દીધા છે, તેમ છતા મારૂ આવુ અપમાન મને ગણકાર્ય ન હતું.
બસ તે દિવસથી મેં ડિસાઈડ કરી લીધું હતું કે,
એને તો નહીં જ છોડુ..
જ્યારે મને ખ્યાલ આવ્યો કે કંપની નવો શેર માર્કેટમાં મૂકવાની છે અને પબ્લિક ચારેબાજુથી એ લેવા તૂટી પડવાની છે એટલે મેં એક સ્ટોરી બનાવી..



રોજ રાતે સાયકોલોજિસ્ટ સાથે એટલે જ વાત કરતો કે એને ખ્યાલ આવે કે મેં કોકેન મૂકી દીધું છે. અને ક્ષમા ના સોગંધ દિવ્યેશ,
કોકેન તો મેં બંધ કરી જ દીધું છે પણ,
'૨૦ દિવસથી નહીં છેલ્લા છ મહિનાથી'
છ મહિના પહેલા જ્યારે કોકેન મે છોડ્યું ત્યારે મને વિથડ્રોઅલ સિમ્પટ્મ્સ આવાના શરૂ થયા હતા,
પણ ક્ષમાનો પ્રેમ અને મારા આવનાર બાળકના પોઝિટિવ વિચાર મારી આ કોકેનની આદત પર ભારે પડ્યા,
અને મને એ આદત છૂટી ગઈ.
પણ મારા એ સિમ્પટ્મ્સનો મે મારી આ સ્ટોરીમાં ઉપયોગ કર્યો.


કોઈ ઉબર ક્યારેય હતી જ નઈ,
હું ને રજ્યો રોજ મારી કારમાં જ ગાંધીનગર પાછા આવતા,
છેલ્લા એક મહિનાથી આ વાર્તાનુ પ્લાનિંગ હું કરી રહ્યો હતો,
વનરાજ અને તેની ફેમિલી, મારા જ બનાવેલા કેરેક્ટર્સ છે,
કદાચ મારી રમતના બેસ્ટ પ્લેયર્સ.
હું ઘરે ના પહોંચ્યો એટલે ક્ષમા પોલિસ ફરિયાદ નોંધાવાની હતી, એ ચોક્કસ હતું,
અને ખેતરમાં બેઠો બેઠો હું એ પોલિસની જ રાહ જોતો હતો,
પણ પોલિસ મને શોધી ના શક્તા, કંટાળીને રજ્યા જોડે અજાણ્યા નંબરથી ફોન કરી મારી બાતમી મેં તેમના સુધી પહોંચાડી..
બસ પછી કરેલુ ભાગા દોડીનું નાટક,
અને મારી આ વાર્તાને 'હેલ્યુસિનેશન' એટલે કે " કોકેન વિથડ્રોઅલનુ સર્ટિફિકેટ મળી ગયું.. "



"પરંતુ સવારે કોકેનના ઇન્જેક્શન સાથે નશામાં તુ અમને મળેલો એનું શું.....??"
નિગમની વાતને વચ્ચેથી કાપતા દિવ્યેશે પૂછયું..


"એના માટે તને 'મેડલિન લુડવિગ' ની ફેમસ સ્ટોરી ખબર હોવી જોઈએ.
એક ફોરેનર ટીનેજર હતી મેડલિન.
કોકેનની સોલિડ એડિક્ટ..
છોકરી દેખાવે એકદમ ફટાકડી ,પણ કોકેન જ જાણે એનામાં વહેતું.
એક વખત જીંદગીથી કંટાળીને તેણે કોકેનનો હેવી ડોસ ઈન્જેક્ટ કરી લીધો.
કોકેનનું ટોલરન્સ વધારે હતુ એટલે જીવ તો બચી ગયો
પણ એને એક સ્ટ્રોંગ હાર્ટ અટેક અટેક આવ્યો..


બસ આ જ વાતને મેં પકડી લીધી,
કારણકે ૨૦ દિવસથી કોકેન છોડેલા લોકો સિમ્પટ્મ્સના લીધે આવો હેવી ડોસ લઈ લેતા હોય છે.
આ રજ્યાએજ મને ઈન્જેક્શન આપેલું,
બે સેકન્ડ માટે તો મને થયું કે આપણું ચેપ્ટર ક્લોઝ, પણ બચાવી લીધો મને ઉપરવાળાએ.
અને તરત મિડિયામા મારી કોકેન વાળી વાત રજ્યાએ લિક કરી દીધી,
હું ભાનમાં આવુ એ પહેલાં તો મારા આ કોકેને આખી કંપની ડૂબાડી દીધી,
નવો લોન્ચ કરેલો શેર અને તેના હોલ્ડર બધા એકસાથે ક્રેશ થયા... "
નિગમે બદલો પૂર્ણ થયાની ખુશી વ્યક્ત કરતા કહ્યું..

"ગજબ છે સાલા તુ,
પણ કંપની ડૂબાડવામાં તુ પણ ડૂબ્યો જ ને.
એ શેર પર તો તે તારી તમામ મૂડી લગાવેલી.. "
દિવ્યેશે પૂછયું..

નિગમે હસતાં હસતાં કહ્યું,
"શેરબજારનો હું જૂનો ખિલાડી છુ દોસ્ત.
મે મારા તમામ પૈસા એક સોફ્ટવેર બનાવતી કંપનીના શેર પર લગાવેલા.
જેમાં મને પ્રોફિટ પણ તગડો થયો છે..!! "



"સાલુ તારી બબાલમાં નુક્સાન મને થયું.. "
રડમસ અવાજે દિવ્યેશ બોલ્યો..

"તુ ટેન્શન ના લે,  મારો અડધો પ્રોફિટ તારો..! "
તારૂ આ રડતુ મોઢું મને બહુ ખટકે છે..!! "
એમ કહીને નિગમ અને રજ્યો હસવા લાગ્યા.

અચાનક પાછળથી સિસ્ટરનો અવાજ આવ્યો,
"સર તમારી વાઈફને અસહ્ય લેબર પેન ઉપડ્યું છે...! "
બધા ક્ષમા પાસે દોડે છે...

થોડીક ક્ષણો પછી,



નિગમના હાથમાં એનો અને ક્ષમાનો અવતરેલો એક નાનકડો જીવ મૂક્તા ડૉક્ટર બોલે છે,
"કોન્ગ્રેચ્યુલેશન્સ,
બેબી બોય આવ્યો છે....!! "

નિગમ બચ્ચાને ખોળામાં લઈને એકીટશે તેને જોઈ રહ્યો છે,
રજ્યો નિગમના એક કાનમાં ધીમેથી બોલ્યો,
"ભાઈ, આનુ નામ શું રાખીશું..?? "

બીજા કાનમાં દિવ્યેશ ધીમેથી બોલ્યો,
"એક કામ કર,
વનરાજ નામ રાખ......!! "

ત્રણેય એકબીજાને જોઈને હસવા લાગે છે.....!!!



The end...!!

ડૉ. હેરત ઉદાવત.


Friday, 21 June 2019

"ઉબર કોલિંગ" પ્રકરણ ૫: "ચિત્તભ્રમ"



"ઉબર કોલિંગ"
પ્રકરણ ૫: "ચિત્તભ્રમ"



કઈ ક્યાં સુધી બધા દોડ્યા,
આખો દિવસ આ સંતાકુકડી નો ખેલ ચાલ્યો.
આ ભાગદોડમાં નિગમ થાકી ગયો હતો,
નિગમ મનમાં વિચારવા લાગ્યો,

"કયા ચોઘડીયામાં ઘરે જવા નીકળ્યો એજ નથી સમજાતું,
સાલુ ૨૪ કલાકથી ઉપર થઈ ગયા અને હજી આ ખેતરોમાં જ અટવાયેલો છો..
શું કરતી હશે ક્ષમા..?
કદાચ ક્ષમા એજ એ કોન્સ્ટેબલ મને શોધવા મોકલ્યો હોઈ શકે..
ફોન પણ મારો સ્વિચ ઓફ છે, કોન્ટેક્ટ પણ નહીં થઈ શકે..
એની પ્રેગ્નન્સી વખતે એને મારા લીધે આટલો સ્ટ્રેસ પડ્યો.
સાલુ દિમાગ જ કામ નથી કરી રહ્યું,
કોકેન લેવાનુ તો ક્યારનું મૂકી દીધું છે પણ હવે આ બોડી ક્રેવ કરી રહ્યું છે કોકન માટે..!!,


સવારથી રાત થવા આવી,
પોલીસની સામે સરન્ડર કરી દઉં ...?
ડબલ મર્ડર ચાર્જમાં ફાંસી સિવાય કંઈ નહીં આવે અને ફાંસીથી કદાચ બચ્યો તો આજીવન કારાવાસ તો છે જ...!!
વનરાજને મળીને વાત કરું????
અરે,
એ શું કામ મારી વાત સાંભળશે એના તો બૈરી-છોકરાં જ ખાઈ હું ગયો છું..

સર્કલ ઓફ લાઈફ આખું પૂરું થઈ ગયું .
કોઈ નિર્દોષના વાઈફ અને છોકરી મારા હાથે દુનિયા છોડીને ગયા અને હવે મારી ક્ષમા અને મારા આવનાર બાળકને હું કદી નહીં મળી શકુ,
હે ભગવાન, ક્યાં ફસાઈ ગયો હું???..."

મગજમાં અગણિત વિચારો સાથે ચાલતા ચાલતા નીગમને પગમાં ઠોકર વાગી અને તે જમીન પર ફસડાઇ પડ્યો અને સાથે સાથે તેના ખિસ્સામાંથી કોકેનનું પેકેટ છલકાયું,
પેકેટ એણે હાથમાં લીધું ,

"રોજ સાબરમતીમાં અર્પણ કરતો હતો હું આ પેકેટને પણ આજે નહીં કરી શકું...!,
કદાચ મારા બધા દુઃખની આ જ દવા છે.."
નિગમે ઝડપથી કોકેનનું પેકેટ તોડ્યું,
તે જેવું કોકેન સ્નીફ કરવા ગયો તેવો તરત જ ક્ષમા નો ચહેરો તેની સામે આવી ગયો,
નિગમને ટ્રેમર શરૂ થઈ ગયા હતા,
ઇમોશનલ બ્રેક ડાઉન એની પીક ઉપર હતું,
બને એટલી હિંમત કરીને એણે તમામ કોકેન જમીન પર ફેંકી દીધું,


ગળામાં ડૂમો ભરાઈ ગયો હતો, આંખમાંથી છલકાતા પાણી સાથે તે બોલ્યો,
"ક્ષમા તને આપેલું પ્રોમિસ તો હું કદી નહીં તોડી શકું....!"
બસ આટલું બોલી તે ફસડાઇ પડ્યો..






બીજા દિવસે સવારે નિગમના કાનમાં અલગ અલગ અવાજો અથડાઈ રહ્યા હતા અને એ સંજોગવશાત એ બધા જ અવાજો તેને ફેમિલીયર હતા..
જેવી આંખો તાણે ખોલી, બે સેકન્ડ માટે તો તે બોખલાઈ ગયો.
નિગમ હોસ્પિટલના આઈસીયુમાં ભરતી હતો, ઓક્સિજન માસ્ક તેને પહેરાવેલ હતો.



નિગમની આજુબાજુ જાણે માનવ મહેરામણ ઉમટયું હતું.
જમણી બાજુથી શરૂ કરીએ તો સૌથી પહેલા તેની ટ્રીટમેન્ટ કરી રહેલા ડૉક્ટર અને સ્ટાફ નર્સ એકીટશે નીગમને જોઈને કંઈક ડિસ્કસ કરી રહ્યા હતા.
તેની બાજુમાં ત્રણથી ચાર પોલીસ કોન્સ્ટેબલ ઉભા હતા એમની બાજુમાં નાર્કોટિક્સ ડિપાર્ટમેન્ટના હેડ,
એમની બાજુમાં મીડિયામાંથી સ્ટોરી કવર કરવા આવેલા રીપોર્ટસ , એમની બાજુમાં નિગમના સાયકોલોજિસ્ટ ડૉ. દવે અને તેની બાજુમાં નિગમનો ફ્રેન્ડ દિવ્યેશ અને તેની બાજુમાં ક્ષમા ઉભા હતા.


નિગમની આંખો ક્ષમા સાથે મળી ,
ક્ષમાએ નીગમનો હાથ પકડ્યો અને બોલી,
"તું ટેન્શન ના લઈશ, બધું સારું થઈ જશે....!!"
ક્ષમા મોટેથી બોલી,
"સર સૌથી પહેલા આ મીડિયાવાળાને કહો અહીંથી જતા રહે,  જેટલી ખોટી બદનામી મારા હસબન્ડની અને તેમની કંપનીની કરવાની હતી એટલે એ કરી ચૂક્યા છે હવે વધારે નહીં...!"


આદેશ અનુસાર બધાને બહાર કાઢવામાં આવ્યા, "મેડમ અમે પણ નીકળીએ, તમારા હસબન્ડ મળી ગયા છે અને તમારા સાયકોલોજીસ્ટ પાસેથી એમની ટ્રીટમેન્ટ ની ઇન્ફોર્મેશન પણ મડી ગઈ છે. કોકેન સંબંધિત તમામ તપાસ પૂર્ણ થઈ ગઈ છે, તેમ છતાં કોઇ કામ હશે તો તે તમારા સાયકોલોજિસ્ટ પાસેથી જાણી લઈશું.. "
આટલું બોલી પોલિસની ટૂકડી રવાના થઈ.

જેવી પોલીસ ગઈ નિગમ તરત ઉપડ્યો,
" ક્ષમા, મે કોઇ ખૂન નથી કર્યું.
બધુ અેક્સિડન્ટલી બની ગયુ છે મારી કોઈ ભૂલ નથી. પ્લીઝ મને માફ કરી દે...! "

"નિગમ, કોણું ખૂન,?
કશું કોઈનું ખૂન થયું જ નથી.,
તુ શું બોલે છે નીગમ..?
ક્ષમા ચિંતાતુર ભાવથી બોલી..

"એનો મતલબ હું તમને સમજાવુ, ડૉ.પ્રશાંતે કહ્યું.
પહેલા તારી સાથે શું થયું એ મને કે,

નીગમે આખી કથા ફરીથી ચાલુ કરી,

 કઈ રીતે તે ગાંધીનગર આવવા નીકળ્યો,
કઈ રીતે રસ્તામાં આવેલી એ લેડી અને તેની નાની છોકરી સાથે તેમનો એક્સિડેન્ટ થયો,
કઈ રીતે તે વનરાજના ઘરે ગયો અને,
કઈ રીતે તે વનરાજના ઘરેથી ભાગ્યો...!

બધા આ સ્ટોરી સાંભળીને હેબતાઇ ગયા..
ક્ષમા ગુસ્સાથી બોલી,
"અમને તો તુ સવારે કોઈક ખેતરમાંથી મળ્યો,
 એ પણ બેભાન હાલતમાં,
તારા હાથમાં એક સિરિન્જ હતી અને તપાસમાં જાણવા મળ્યું કે તે કોકેનનો હેવી ડોઝ લીધો હતો અને તેના લીધે તને હાર્ટ અટેક આવી ગયો હતો, યુ ફૂલ.....
માંડ બચ્યો છે તુ...!!"


નીગમ હજી આજીજી કરી રહ્યો હતો,
"તમે તપાસ કરાવો સર ,
પેલો વનરાજ મને મારવા માટે શોધતો હશે..!!"

ડૉ.દવેના મગજમાં બધું ગોઠવાઇ રહ્યું હતું પણ તેમણે ખાલી નિગમ ના સંતોષ ખાતર તમામ તપાસ કરાવી..

પોલીસ કોન્સ્ટેબલે આવીને કહ્યું,
"વનરાજ નામની કોઈ વ્યક્તિ એ ગામમાં રહેતી નથી, અને નીગમ સર કઈ રહ્યા છે એવી કોઈ લેડી કે નાની છોકરીનો એક્સિડન્ટ એ હાઈવે પર થયો નથી...!"



નીગમ ત્રાડુક્યો,
"એ બની જ ના શકે,
આ બધું મેં જોયેલું છે,
બધી જ વ્યક્તિઓ,
વનરાજ, એની ઘરવાળી એની છોકરી...!
તમે રજ્યાને બોલાવો,
એને બધું જ ખબર છે..!! "

"હવે આ રજ્યો કોણ છે?? "
ક્ષમા હવે ઉકળી ઉઠી.

"હું રોજ સાંજે
GJ HK 8899
નંબરની ઉબરમાં ઘરે આવુ છુ, અને રજ્યો એ કારનો ડ્રાઈવર છે..
તમે પકડો એને....! "
નીગમ બોલ્યો.

"એ કાર આપણી જ છે નિગમ,
ડૉ.દવે ,
શું થયું છે મારા નિગમને...??"
ક્ષમા ડૉ. દવેની સામે જોઈને રડતા રડતા બોલી,

"કોઈ રજ્યો નથી નિગમ,
તુ શાંત થઈ જા.. "
ક્ષમાએ નિગમને પોતાની બાહોમાં ભરી લીધો.



નિગમ આટલા બધા આઘાતને સહન કરવાની તાકાત ગુમાવી ચુક્યો હતો,
અને ક્ષમાની બાહોમાં બેહોશ થઈ જાય છે ..

"સંભાળ ક્ષમા, અેને આરામ કરવા દે....!"
ડૉ. દવે બોલ્યા.

થોડા કલાકો બાદ નિગમ ભાનમાં આવે છે,
ડોક્ટર દવે નિગમ અને ક્ષમાને તમામ વસ્તુ સમજાવે છે કે,
"જે નિગમ જોડે બની રહ્યું છે ,તેને "ડિલ્યુસન્સ"
અને "વિસ્યુઅલ તેમજ ઑડિટરી હેલ્યુસિનેશન" કહેવાય.
ટૂંકમા તેને "કોકેન ના લેવાના લીધે આવેલા વિડ્રોઅલ સિમ્પટ્મ્સ કહેવાય.."
રજ્યો, વનરાજ તેની વાઈફ તેની છોકરી એ બધા તારા બનાવેલા કેરેક્ટર છે,
થોડું અઘરું છે આ બધું સમજવું,
પણ મારી દવા અને ક્ષમાનો પ્રેમ તને જલ્દી સારો કરી દેશે ....!"
એક નાનકડી સ્માઈલ આપી ડોક્ટર પ્રશાંત નીકળી જાય છે..

"ક્ષમા તુ આરામ કર,
હું નિગમ સાથે બેઠો છું..!"
દિવ્યેશે કહ્યું..

નીગમ અને દિવ્યેશની જીદ સામે ક્ષમાએ ઝૂકવું પડ્યું..


"મેં કીધું તું ને નિગમ કે, તું બહુ ગંદુ ફસાઈ જઈશ અને તારા આ કોકેનના નશાના લીધે તું અને તારી કંપની, બન્ને ડૂબી ગયા.
કંપનીએ તને ટર્મિનેટ કરવાનો ઓર્ડર આપ્યો છે, તારા ભરોસે મે આપણી કંપનીના નવા મૂકેલા શેર પર પૈસા લગાવ્યા,
શેર પણ ડૂબી ગયા અને કંપની પણ..
અને મને પણ ખાસ્સુ નુકસાન થયું...!!"
દિવ્યેશે નિસાસો નાખી કહ્યું.


આટલું સાંભળીને નીગમ મોટે મોટેથી હસવા લાગ્યો..

"તું પાગલ છે નિગમ..?"દિવ્યેશ અકળાઈ ગયો.

મોટે મોટેથી હસતા નિગમ અચાનક ચૂપ થઈ ગયો, એક સ્ટેરી લૂક સાથે તે દિવ્યેશને જોઈ રહ્યો હતો અને અચાનક તેણે જોરથી દિવ્યેશને પકડી લીધો અને કાનમાં ધીમેથી બોલ્યો ,








"બધો જ રાઝ તારી પાછળ એક વ્યક્તિ ઊભો છે એનામાં સમાયેલો છે.....!!!! "



To be continued....!!

ડૉ. હેરત ઉદાવત.

Tuesday, 18 June 2019

"ઉબર કોલિંગ" પ્રકરણ ૪:"લાપતા"






"ઉબર કોલિંગ"
પ્રકરણ ૪:"લાપતા"



"સાહેબ દરબારના આખા ઘરનું કાસળ કાઢી નાખ્યું તમે...!!" રજ્યો બોલ્યો..

"શું બોલ્યો અલ્યા તું..?"પાછળથી વનરાજનો પ્રચંડ અવાજ આવ્યો.
કઈ નઈ બાપુ, એ તો સાહેબ તસવીરમાં કોણ છે એ પૂછતા હતા,,
તો મે કીધું કે, ભાભી અને તમારી દીકરી છે..!" રજ્યા એ વાત વાળવાનો પ્રયત્ન કર્યો..

"દીકરી નહીં, મારી આખી જિંદગી છે..
ક્યારના નીકળ્યા છે પણ હજી એના પિયરે પહોંચ્યા નથી લાગતા.
હું ના પાડતો હતો કે આ વરસાદમાં ના જતાં પણ માને એવું તો કોઈ છે જ નહીં..!" વનરાજે ચિંતાજનક નિસાસો નાખ્યો..
"ને હવે મનાવવા બચ્યુ પણ ક્યાં કોઈ છે? "રજ્યાએ નિગમના કાનમાં કહ્યું..
નીગમે ગુસ્સાથી રજ્યાનો હાથ મરોડી નાખ્યો.



"બાપુ સ્વાગત બદલ આભાર પણ, હવે અમારા લીધે તમે વધારે મુશ્કેલીમાં ના પળો, હું તમારી રજા લઉ.."
એમ કહી નિગમ બે હાથ જોડીને નીકળવા ગયો..

વનરાજનો ભારે હાથ નિગમના ખભા પર પડ્યો અને તે બોલ્યો,
"દરબારના ઘરે મદદની આશથી આયા છો એમ તો કઈ રીતે જવા દઈ શકું..!"
નીગમ અને રજ્યાનું તો કાપો તો લોહીના નીકળે એવી હાલત હતી..

રજ્યો નખ ચાવી રહ્યો હતો અને નીગમ પગ હલાવી રહ્યો હતો..

આટલા ચોમાસાના ઠંડકવાળા વાતાવરણમાં પણ પરસેવાથી રેબઝેબ બંને પલડી રહ્યા હતા..

વનરાજે આ બધું જ નોટિસ કર્યું, કંઈક તો લોચા તેને લાગ્યા..



એટલામાં વનરાજનો ફોન વાઇબ્રેટ થયો.
નીગમ અને રજ્યાનો જીવ એ ફોનમાં ભરાયેલો હતો.

ફોન હતો ઇસ્પેક્ટર જાડેજાનો,
"દરબાર એક માઠા સમાચાર છે..!"

"શું થયું બોલોને..?"વનરાજે પૂછયું..

"બાપુ બે લાશ મળી છે હાઇવે પર એક્સિડન્ટની સાઇટ પર.
ભાભી અને ........






કદાચ તમારી દીકરી હોય એવું લાગે છે..."
લાંબો પોસ લઈને અટકતા અટકતા ઈન્સપેકટર જાડેજા બોલ્યા..

"શક્ય જ નથી આ વસ્તુ....!!" ફોન હાથમાંથી ફેંકીને વનરાજ આંખમાં પાણી અને ગુસ્સા સાથે હાંફતો હાંફતો, ઘરની બહાર નીકળી પોલીસ સ્ટેશન તરફ દોડ્યો..

આ બાજુ રજ્યો અને નીગમ દોટ મૂકીને ભાગ્યા. ખાસ્સું દોડ્યા પછી તેઓ ખુલ્લા ખેતરો સુધી પહોંચ્યા..

"ક્યાં સુધી આમ ભાગતા રહીશું સાહેબ..?
દરબાર જીવતો નહીં મૂકે આપણને અને કદાચ એનાથી બચીશું તો પોલીસવાડા જીવતા નહીં મૂકે આપણને...!!" રજ્યો બોલ્યો..

નીગમે કહ્યું ,
"સામે એક મંદિર દેખાય છે આજે રાતે ત્યાં જ રોકાઈ જઈએ.."

મંદિર તરફ બંને લોકો વળ્યા,
થાકમાં આખી રાત ક્યાંય નીકળી ગઈ બંનેને ખ્યાલ જ ન આવ્યો ..



બીજા દિવસે સવારે નીગમ આંખો ચોડીને બેઠો થયો..
મંદિરની આસપાસના વૃક્ષો પર રહેતા પક્ષીઓનો મીઠો અવાજ તેના કાનમાં અથડાયો..

નીગમ હજી આંખો જ ચોડતો હતો, ત્યાં તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ..

ચારે બાજુ પોલીસ જ પોલીસ..
બધા એકી ટશે એને જોઈ રહ્યા હતા,
રજ્યો ક્યાંય દેખાતો ન હતો..



"આ રજ્યો મને ફસાવીને ચાલ્યો ગયો,
હે ભગવાન આ પોલીસવાળા શું દશા કરશે મારી..?
એક તો બે મર્ડર કર્યા છે અને વનરાજ પણ પાછળ પડ્યો છે..!! નીગમ મનમાં બબડ્યો..

નીગમ પોતાના ઘૂંટણિયે પડી ગયો,
"સાહેબ મને માફ કરી દો, મારાથી ભૂલ થઈ ગઈ એકસિડન્ટલી બે જિંદગી મારાથી છીનવાઈ ગઈ છે, મને મારી ના નાખતા પ્લીઝ....!!!"

ત્યાં આવેલા હેડ કોન્સ્ટેબલે કીધું,
"કઈ બે જિંદગીની વાત કરો છો?
આ બધું શું બોલો છો તમે ..?
તમારા વાઈફે કંપલેન કરી છે કે, તમે મળતા નથી બે દિવસથી એટલા માટે અમે તમને શોધતા શોધતા આવ્યા છીએ,
ચલો અમારી સાથે..."

"આટલા સમય સુધી બે મર્ડર વિશેની જાણકારી આ લોકોને ના થઈ હોય એ વસ્તુ શક્ય જ ન બને.
દાળમાં કંઈક ચોક્કસ કાળું લાગે છે "નીગમ મનમાં વિચારવા લાગ્યો અને મોટેથી બોલ્યો,

"તમે લોકો મને ફસાવવા માંગો છો,
હું નહીં આવું તમારા હાથમાં .....!"
એમ કહી નિગમ દોડ્યો,
પાછળ પોલીસ તેને પકડવા દોડી ,
અને ખુલ્લા ખેતરોમાં શરૂ થયો અફડાતફડીનો જંગ.......!!!




To be continued...!!

ડૉ. હેરત ઉદાવત..

"પૂજ્ય મોટા"

જીંદગી વિશેની સારી વાત, તેને જીવવાના શ્રેષ્ઠ રસ્તાઓ કેટલાય મોટીવેશનલ સ્પીકર અને ફિલોસોફર આપતા હોય છે ,પણ આજે હું એક એવા વ્યક્તિ વિષે વાત કરવ...