શેડ્સ ઓફ પિડિયાટ્રિક્સ- લાગણીઓનો દરિયો, પ્રકરણ ૧૮: "બ્લડી ક્લોથ....!! "

શેડ્સ ઓફ પિડિયાટ્રિક્સ- લાગણીઓનો દરિયો,
પ્રકરણ ૧૮: "બ્લડી ક્લોથ....!! "


ઘટનાઓ .......

અને એમાં પણ ઘણી વખતે જોવા મળતી આઘાતજનક ઘટનાઓ.
ઉપરાછાપરી થયેલા ચાર એડમિશનની વચ્ચે એક બ્લડની વોમિટ એટલે કે ઊલટીમાં પડેલા લોહી એવી તકલીફ ધરાવતું એક પેશન્ટ દાખલ થયું.
5 વર્ષનો એક હસતો રમતો ઢીંગલા જેવો છોકરો, જોઈને લાગે નહીં કે એને આવી કોઈ તકલીફ હશે.

બધા જ રિપોર્ટ કરવામાં આવ્યા.
બધું જ એકદમ નોર્મલ,
કોઈ રિપોર્ટમાં કોઈ જ એબનોર્માલિટી નહીં.

અમને ડાઉટ હતો કે કદાચ એના કફમાંથી લોહી પડે છે પણ એના પપ્પા બહુ જ ફર્મ હતા કે આ બ્લડ વોમિટમાંથી જ આવે છે.
પેશન્ટ પ્રાઇવેટ હોસ્પિટલમાંથી ટ્યુબરક્યુલોસિસની તમામ તપાસ ઓલરેડી કરાવીને આવેલું હતું એમાં પણ બધા રિપોર્ટ નોર્મલ હતા.
પેશન્ટ સૌથી પહેલા કાન નાક ગળાના નિષ્ણાત પાસે ગયું, તેમને તકલીફ ના જણાતા પેશન્ટને ટી.બી. વિભાગમાં મોકલવામાં આવ્યું, તેમની તપાસ પણ નોર્મલ આવતા અંતે પેશન્ટ પિડિયામા આવ્યું.
તમામ તપાસના અંતે નિષ્ણાતોનુ નિષ્કર્ષ આવ્યુ કે, આવા બ્લીડિંગ ના કારણ શોધવા માટે "બ્રોન્કોસ્કોપી" કે "ગેસ્ટ્રોસ્કોપી" જેવી સૂક્ષ્મ તપાસ કરાવવી પડશે.

તેના પપ્પા નો સ્વભાવ ઘણો કો-ઓપરેટીવ હતો
અમે જે પણ વસ્તુ કહેતા એ વસ્તુ સમજવાની સહનશક્તિ અને સમજણશક્તિ બંને તેમનામાં હતી.

"ઇન્વેસ્ટિગેશન હાલ ને હાલ કરાવા અરજન્ટ તો નથી ને..?
બે દિવસ પછી કરાવુ તો નહીં..? "
તેના પપ્પાએ બહુ સહજતાથી સવાલ પૂછ્યો...

"ચોક્કસ,
તમે બે દિવસ પછી તપાસ કરાવી શકો છો.."
મે તેમને કહ્યું.

"આખા મણિનગરના સાહેબ ક્યારે પણ કંઈ પણ કામ હોય તો મને કહેજો હું કરી આપીશ..!"
બસ આટલું બોલી તેમણે વિદાય લીધી..


બે દિવસ પછી સવારે 11:00 વાગે..

વોર્ડમાં એક પેશન્ટના પપ્પા જોડે બહુ જ વાહિયાત દલીલ ચાલુ થઈ ગઈ હતી.
"સાહેબ તમે અમને રજા જ આપી દો,
મારે નહીં રહેવું. "
7 લોકોનું ટોળું જે બચ્ચાને બહુ ચિંતા કરતું કરતું એક દિવસ અગાઉ આવેલું અે અચાનક આજે રજા લેવાની જિદ્દે ચડેલું.

"ભાઈ એમ રજા ન અપાય, બાળકને ખેંચ આવી છે. હજી બધી તપાસ કરાવવી પડશે..!"
મે પ્રેમથી કીધું.

"ના સાહેબ અમારે તો એને ભૂવા જોડે જ લઈ જવું છે, એ જ એને સારું કરશે, એ જ એની દવા કરી શકશે.. !"
ટોળામાંથી અવાજ આવ્યો.

આવું સાંભળ્યા પછી થોડો ગુસ્સો આવવાનો મને શરૂ થઈ ગયો હતો ત્યાં અચાનક પાછળથી એક પડછંદ અવાજ આવ્યો,
"રજાની વાતો કેમ કરો છો ભાઇ..?
અહીંયા જેવી ટ્રીટમેન્ટ ક્યાંય ના મળે..
ને ડૉક્ટરને છોડીને આવા ભુવા જોડે ના જવાય....!"
પાછળ ફરીને જોયું તો પેલા "હિમેટીમેસિસ" વાળા છોકરાના પપ્પા જ ઉભા હતા.

"કેમ છો સાહેબ..?"
તેમણે પૂછ્યું..

"તમે રિપોર્ટ આટલી જલદી કરાવીને આવી ગયા.? "
મે આતુરતાથી પૂછયું..

"અરે ના સાહેબ, બહુ ગજબનું થયું.
તમને માનવામાં નહિ આવે..!"
એમણે જવાબ આપ્યો.

મને થોડું આશ્ચર્ય થયું કે એવું તો શું આ ભાઈ જાણીને લાવ્યો છે.

"તમારી પાસે ગ્લવ્ઝ હોય તો મને આપો, હું તમને એક વસ્તુ બતાવું"
એમણે કહ્યું.

મેં એમને ગ્લવ્ઝ આપ્યા.
તે અમને અમારા વિગો ઈન્સર્શન રૂમમાં લઈ ગયા. એમણે એમના ખિસ્સામાંથી પ્લાસ્ટિકની બેગ કાઢી. અંદરથી લાલ કલરના બ્લડના ક્લોટ કાઢ્યા,
"સાહેબ કાલે તો આ છોકરાએ મને રડાવી દીધો..! "

"કેમ શું થયું..?"
મે પૂછ્યું..

"કાલે રાતે અચાનક એને બહુ જ લોહીની ઊલટીઓ થઈ અને આવા મોટા મોટા બ્લેડના ગઠ્ઠા એની ઉલટીમાં પડ્યા.
હું અને મારા વાઈફ તો ગભરાઈ ગયા.
આ બધા જ ગઠ્ઠા થેલીમાં ભરીને બચ્ચાને ઉપાડી હું  મોટી હોસ્પિટલમાં ગયો, ત્યાં એને એડમિટ કર્યો.
ત્યાં ડોક્ટર પણ વિચારમાં પડ્યા.
એમણે કીધું તમે જે ઘરેથી લઈને આવ્યા છો એ જાતે જ તમે થેલીમાંથી કાઢો. મેં થેલીમાંથી બધું કાઢ્યું,
પણ બધું બ્લડ સુકાઈ ગયું હતું....!"

"પછી શું થયું...?" મેં આતુરતાથી પૂછ્યું...

"સાહેબ હવે તમે બ્લડના ક્લોટ્સની તપાસ કરો.."
તેમણે કહ્યું..
મે ગ્લવ્ઝ પહેરીને બ્લડ ને ટચ કર્યું તો કંઈક અજુગતું લાગ્યું,
એ બ્લડનો ગઠ્ઠો આખો ખુલી ગયો અને થોડું ખેંચ્યું તો ખબર પડી કે આતો કપડાનો ટુકડો હતો....!!!

શોક લાગે એવી વસ્તુ મારી સામે પડી હતી.
મે એના પપ્પાની સામે જોયું એના પપ્પાએ મારી સામે જોયું. આંખો થી ઈશારો કરીને એ ધીમેથી બોલ્યા, "સાહેબ મે પણ પહેલી વાર જોયુ તો આવુ જ થયું કે આ છોકરો કાપડ કઈ રીતે ખઈ શકે? "

 મેડિકલમાં એક ટર્મિનોલોજી હોય છે જેને કહેવાય,
"ટ્રાઈકોબેઝોઆર".
મતલબ કે વાળ ખાવાની એક કુટેવ.
એક બિહેવિયરલ ડિસઓર્ડર છે.
કાપડ ખાતા પેશન્ટ પહેલી વાર મેં જોયા.

"ખાસ્સા કપડાનાં ડુચા નીકળ્યા છે સાહેબ આના પેટમાંથી.
મારી વાઇફ ને હું તો કાલે એટલું રડ્યા છીયે કે તમે વાત ના પૂછો..
 મારા કામના લીધે મોટાભાગનો સમય મારે ઘરની બહાર રહેવાનું થાય અને એની મમ્મી પણ જોબ કરે છે .
ઘરે આ મોટા ભાગે એકલો જ હોય તો એકલા એકલા મસ્તીમાં એને આ ખાઈ લીધું હતું. મારા ડરના લીધે એણે અમને કશું કીધું નહીં
 છેલ્લા એક અઠવાડિયાથી આને લઈને બધે ફરૂં છું, બધી જ જાતની તપાસ કરાવી પણ સાલુ કંઈ આવે જ નહીં,  અને કઈ રીતે આવે સાહેબ તમે જ કહો..?
બીમારીનુ કારણ જ કંઈક અલગ હતું .
આ કાપડ નીકળ્યા પછી ના તો એને ઊલટી થઈ ના તો કોઈ બ્લડ નીકળ્યું.
હવે ઘરે ધ્યાન રાખીશ એનું.
એને એકલો નહીં રહેવા દઉ,
ભલે પૈસા ઓછા કમાવાય.."

આટલું બોલી તે અને તેનુ બાળક નીકળી ગયા.
અમે ખુશ હતા કે ડાયગ્નોસીસ પેશન્ટનું થઈ ગયું હતું અને થોડુંક દુઃખ પણ થતું હતું કે,
"મૉર્ડનાઈઝેશન" ની સાઇડ ઇફેક્ટ આજે નજરો સામે દેખાતી હતી.
એજ્યુકેટેડ હોવા છતાં પણ બાળકને ઘરે એકલો મૂકવાનું થોડોક કેરલેસ એટીટ્યુડ આજે અેમને ઘણો ભારે પડી ગયો..
પણ સારી વાત એ હતી કે એમને એમની ભૂલનું ભાન હતું.
હજી તો કંઈક ખુશી દિલમાં થઇ જ રહી હતી ત્યાં પાછળથી ફરીથી અવાજ આવ્યો,

"સાહેબ અમારે તો ભુવાને જ બતાવવું છે હાલ ને હાલ રજા આપી દો...!"
અંધશ્રદ્ધાનો આખો દરિયો મારી સામે ઉભો હતો..
ફરી એ પથ્થર રૂપી માનસિકતા પર ગંગાજળ નાખવા હું દલીલમાં ઉતર્યો....!!

ડૉ. હેરત ઉદાવત.