Popular Posts

Tuesday, 30 July 2019

"ઓર્કિડ.... " પ્રકરણ ૨: "પ્લીઝ......! "


"ઓર્કિડ.... "
પ્રકરણ ૨: "પ્લીઝ......! "



જ્યારે આ બિઝનેસ શરૂ કર્યો ત્યારે મને નહોતી ખબર કે હું પણ આના વ્યસનમાં સપડાઈ જઈશ..
૨૫ વર્ષની ઉંમરે હું આ આલ્કોહોલના વ્યસનના લીધે સ્યુસાઇડ કરવા સુધી પહોંચી ગયેલો.
અને એક સાઇકિયાટ્રિસ્ટ મને બચાવી લીધેલો.

શી વોસ વેરી બ્યુટીફુલ લેડી...!
એના કામથી અને એના સ્વભાવથી, પણ એનું નામ હું નથી જાણતો.
પણ મારી લાઈફ માટે તે સૌથી વધુ અગત્યની છે.
ગોડને હંમેશા પ્રે કરૂ છુ કે એક વાર તે મળી જાય.

લાસ્ટ વિશ મારી એટલી જ છે કે હું એને થેન્ક્સ કહી શકુ.

"એને તમને મળાવવા મારાથી બનતી કોશિશ હું કરીશ...!"
જેની બોલી.

"થેન્ક્સ જેની,
મને વિશ્વાસ છે તમે મને એના સુધી પહોંચાડી જ દેશો...!" રૉબર્ટ બોલ્યો.

કારની સ્પીડ વધી રહી હતી સાથે સાથે બંનેની વાતો પણ.
અચાનક જ જેનીનું ધ્યાન કારમાં રહેલી એક વસ્તુ પર પડ્યું...
અને તે બોલી,

"oh my god i love this.
 આ ઓર્કિડ મારા ફેવરિટ છે....! સામે બ્લૂ ઓર્કિડનું એક બુકે પડ્યું હતું.



"સોરી જેની, પણ આ મારી વાઇફ માટે છે, એટલે હું તમને નહીં આપી શકુ." રૉબર્ટે કહ્યું.

"તમારી વાઇફ માટે છે તો હું માંગી પણ નઈ શકું...!!"

જેનીએ દુઃખી મોઢે કહ્યું.
"યુ આર લકી કે તમને આટલા કેરિંગ વાઈફ મળ્યા છે..
મારા હસબન્ડ અને હું આ વાતમાં લકી નથી..!! "

જેની એ ઘટસ્ફોટ કર્યો...

"કેમ તમે આવું કહો છો...?"
રૉબર્ટે પૂછ્યું...

"આ જગ્યાએ મારા મેરેજ થયેલા..
ઓલ્ડ ચર્ચના રસ્તા પરથી જતા જેનીએ કહ્યું. "

"પીટર નામ હતું એનું.
મને હજી પણ યાદ છે જ્યારે એ મને પ્રપોઝ કરવા આવેલો, એટલી હદે એ ડ્રન્ક હતો કે લથડીયા મારતા મારતા કરેલું એનું યુનિક પ્રપોસ મને ક્યારેય નહીં ભુલાય..



બધું જ એકદમ પરફેક્ટ હતું લાઇફમાં.
પાલોલેમ બિચ ઉપર વિતાવેલા અમારા 'હનીમૂનના' દિવસો ખૂબ યાદગાર હતા.
ઠંડી રાતોમાં દરિયાકિનારે એ ઠંડી માટી પર ચાલતા ચાલતા થતો એકબીજાનો એ હૂંફાળો સ્પર્શ..!!
રૉબર્ટ એ હું ડિસ્ક્રાઈબ કરી શકુ તેમ નથી....!

અમારી આખી દુનિયાની ખુશીઓ, અમારા બંનેનો અંશ એવો મારો દિકરો સેમ મને ઈશ્વરે આપ્યો.

અને મેરેજ ના પાંચ વર્ષ બાદ થયેલો એ એકસીડન્ટ.....!!

પીટરને હુ વારે વારે સમજાવતી કે,
પ્લીઝ કાર ધીરે ચલાવ.....!!

પણ મારુ પ્લીઝ એણે સાંભળ્યું જ નહીં અને એક્સિડન્ટ બાદ એ પ્લીઝ સાંભળવા માટે બચ્યો પણ નહીં...! "



જેનીની આંખોમાંથી આંસુઓનો વરસાદ વરસતો હતો...
એ આંસુઓ રોકવાની હિંમત રોબર્ટમાં પણ નહતી..!

"જેની જે પણ થયું હવે બદલી શકવું અશક્ય છે...!
બેટર છે કે લાઈફમાં આગળ વધવું જોઈએ..!!"
રૉબર્ટે સાંત્વના આપતા કહ્યું...

"બાય ધ વે તમારે મારા વાઈફ અને મારા બચ્ચાને તો મળવું જ પડશે..
આમ પણ આપણે ફાતોરડા આવી ગયા છીએ તમે મળી લો એમને પછી તમને હું તમારા ઘરે મૂકી જઇશ....!!"
રૉબર્ટે વાતને વાળતા કહ્યું..!

"હા ચોક્કસ, હું તમારી ફેમિલીને મળીને જ જઈશ."
લાગણીઓને સમેટતા જેની એ કહ્યું.

રૉબર્ટના ઘર તરફ જતા અચાનક જેનીના શ્વાસ ચડી ગયા..
"રોબર્ટ આ ગલીઓ અને આ ઘર કેમ મને લાગે છે કે મારા જાણીતા છે..?
તમને એક વાત નથી કીધી મે રૉબર્ટ..,
પીટર સાથે થયેલા મારા એક્સિડન્ટ પછી મને એક વિચિત્ર બીમારી થઈ છે જેના લીધે હું ખુદને પણ સમજી નથી શકતી....!!"
જેની એક શ્વાસમાં બોલી ગઈ..

મને ખબર છે જેની,
તને "ટ્રોમા ઈન્ડ્યુસ્ડ એન્ટિગ્રેડ મેમરી લૉસ છે.............!!!"
રૉબર્ટે ફોડ પાડ્યો.




"પણ તને કઈ રીતે ખબર એ રૉબર્ટ...??"
જેનીએ આતુરતાથી પૂછયું..

રોબર્ટની આંખમાં પાણી ભરાયું,
તે બોલ્યો....!!!

To be continued....!!

ડૉ. હેરત ઉદાવત

Saturday, 27 July 2019

"ઓર્કિડ.... " પ્રકરણ ૧: "અજાણ્યી મુલાકાત..!! "



"ઓર્કિડ.... "
પ્રકરણ ૧: "અજાણ્યી મુલાકાત..!! "


"બેનાઉલિમ સાઉથ goa,
સવારના સાડા પાંચ વાગ્યાનો સમય.....!"

એક ભવ્ય વિલાની અંદર અલાર્મ વાગી રહ્યું હતું. સુંદર સપનાઓની ઊંઘ તોડીને એક ૬૦ વર્ષનો વૃદ્ધ પુરૂષ ઉભો થયો.
ઘડિયાળ સામે જોયું..

"જલ્દી તૈયાર થવું પડશે નહીં તો આજે પણ મિસ થઈ જશે....!"
કંઈક આવું બબડીને તે તરત તૈયાર થવા માટે ઉભો થયો.
તેનું "રાલ્ફ લોરેન બ્લેઝર" વૃદ્ધાવસ્થાને સંપૂર્ણ રીતે હાઇડ કરી લે એટલું સક્ષમ હતું.


બે સેકન્ડ માટે તે અરીસામાં પોતાને જ જોઈ રહ્યો. હાથમાં રોલેક્સ વોચ પહેરી ઝડપથી પોતાના વિલાની બહાર નીકળી પોતાની "રોલ્સ રોયસ ડાઉન" કારમાં બેઠો.
બાજુની સીટ પર તેણે નજર નાખી......

અને,
એક નિસાસા સાથે કાર સ્ટાર્ટ કરી તે આગળ વધ્યો.

આ ૬૦ વર્ષનો વ્યક્તિ એટલે રોબર્ટ ડિસુઝા.
ગોવા ની સૌથી મોંઘી પ્રોપર્ટી નો માલિક.
આલ્કોહોલના નાના બિઝનેસથી સંઘર્ષ કરીને આ મુકામ સુધી પહોંચેલો આ વ્યક્તિ.



"ફાતોરડા"માં આવેલી એક પ્રોપર્ટીની ડીલ કરવા માટે આજે તે વહેલો નીકળ્યો હતો.
કાર અત્યારે હાઇ સ્પીડ થી સોફ્ટ રીતે આગળ વધી રહી હતી.

સાઉથ goa એકંદરે શાંત છે,
રસ્તાઓ પણ ઘણા સૂમસામ છે અને વ્યક્તિઓની ભીડ પણ બહુ ઓછી જોવા મળે છે.

અચાનક તેનું ધ્યાન રસ્તામાં ઊભેલી એક કાર પર પડ્યું.
કાર કદાચ બગડી ગઈ હોય તેવો તેને અંદાજ લગાવ્યો.
હેલ્પ કરવાના આશયથી તેણે કાર સાઇડમાં રોકી કારમાંથી તે નીચે ઊતર્યો.
ધીમે ધીમે તે આગળ વધ્યો.


 એક ૫૮ વર્ષની લેડી ફોન પર ફોન લગાવી રહી હતી, કોઈની હેલ્પ માટે સતત બબડી રહી હોય તેવું તેને લાગ્યું.

"મે આઈ હેલ્પ યુ...?"
રૉબર્ટે આદરપૂર્વક પૂછ્યું..

તે લેડીએ અચાનક પાછળ જોયું અને રોબર્ટે લેડી તરફ...

રોબર્ટના બે પગલાં અચાનક પાછળ જતા રહ્યા.
તેના ચહેરા પર એક ડર છલકાયો. આંખો થોડી ડાયલેટ થઈ ગઈ.

"મારે ફાતોરડા જવાનું છે અને મારી કાર અચાનક બંધ થઈ ગઈ,
કેન યુ હેલ્પ મી?
મને લઈ જશો ત્યાં સુધી??,
પ્લીઝ.......!!"
એ લેડીએ વિનંતી કરી..

આ પ્લીઝ બોલવાની સ્ટાઈલ રૉબર્ટે પહેલા પણ ક્યાંક સાંભળી હતી.

"હા સ..સ.. સ્યોર.....!!"
અટકાતા અટકાતા રોબર્ટ બોલ્યો..

એ લેડી રોબર્ટની કાર માં બેઠી. રોબર્ટ ત્રાંસી નજરથી તેને જોઈ રહ્યો હતો ..

"આપણે જઈએ હવે તો સારૂ રહેશે..!" લેડીએ થોડુ ગુસ્સાથી કહ્યું.
અને કાર સ્ટાર્ટ થઈ ...

"જેની ક્રિસ્ચયન" મારૂ નામ.
અહીં સાઉથ goa માં જ રહું છું, અને તમે...?
રોબર્ટે જાણે ભૂત જોયું હોય તેમ જેનીને જોઈ રહ્યો.

"રૉબર્ટ ડિસુઝા"...હું પ્રોપર્ટી ડીલર છું, અને લાઈકરનો મારો બિઝનેસ પણ છે...!"
રૉબર્ટ બોલ્યો.

"તમે શું કરો છો જેની?"  રૉબર્ટે પૂછ્યું..

"આઈ એમ સાયકાયટ્રિસ્ટ બાય માય પ્રોફેશન.....!,
પણ હવે તો રિટાયરમેન્ટ લઈ લીધી છે.
બસ લાઇફ એન્જોય કરું છું....!"
જેનીએ કહ્યું.

"અચ્છા, નાઈસ ટુ મીટ યુ...!"
તો તમે લોકોના મગજ જોડે રમત રમો છો એમ ને..?
એમ કહી રોબર્ટ મોટે મોટેથી હસવા લાગ્યો..

"અત્યારે તો મારું મગજ મારા કંટ્રોલમા નથી,
એક સ્ટેરી લૂક સાથે જેનીએ રોબર્ટને જોઈને જવાબ આપ્યો....!!"

"મતલબ....??"
રોબર્ટ અચાનક હસતો બંધ થઈ ગયો.

"કંઈ નહીં,
ખાલી અમસ્તું જ...!!
 બાય ધ વે તમને "સાયકાયટ્રી" માં ઘણો રસ લાગે છે....?"
જેનીએ આતુરતાથી પૂછ્યું..

"મારી લાઈફ સેવ કરવામાં સાયકાયટ્રિસ્ટનો બહુ જ મોટો રોલ છે...! "
રૉબર્ટ બોલ્યો.

"અચ્છા કઈ રીતે...?"
જેનીએ પૂછ્યું..

વાત ઘણી જૂની છે......!!!
રૉબર્ટ બોલ્યો...!!



To be continued.....!
ડૉ. હેરત ઉદાવત..

Tuesday, 23 July 2019

શેડ્સ ઓફ પિડિયાટ્રિક્સ- લાગણીઓનો દરિયો, પ્રકરણ ૧૮: "બ્લડી ક્લોથ....!! "




શેડ્સ ઓફ પિડિયાટ્રિક્સ- લાગણીઓનો દરિયો,
પ્રકરણ ૧૮: "બ્લડી ક્લોથ....!! "


ઘટનાઓ .......

અને એમાં પણ ઘણી વખતે જોવા મળતી આઘાતજનક ઘટનાઓ.
ઉપરાછાપરી થયેલા ચાર એડમિશનની વચ્ચે એક બ્લડની વોમિટ એટલે કે ઊલટીમાં પડેલા લોહી એવી તકલીફ ધરાવતું એક પેશન્ટ દાખલ થયું.
5 વર્ષનો એક હસતો રમતો ઢીંગલા જેવો છોકરો, જોઈને લાગે નહીં કે એને આવી કોઈ તકલીફ હશે.

બધા જ રિપોર્ટ કરવામાં આવ્યા.
બધું જ એકદમ નોર્મલ,
કોઈ રિપોર્ટમાં કોઈ જ એબનોર્માલિટી નહીં.

અમને ડાઉટ હતો કે કદાચ એના કફમાંથી લોહી પડે છે પણ એના પપ્પા બહુ જ ફર્મ હતા કે આ બ્લડ વોમિટમાંથી જ આવે છે.
પેશન્ટ પ્રાઇવેટ હોસ્પિટલમાંથી ટ્યુબરક્યુલોસિસની તમામ તપાસ ઓલરેડી કરાવીને આવેલું હતું એમાં પણ બધા રિપોર્ટ નોર્મલ હતા.
પેશન્ટ સૌથી પહેલા કાન નાક ગળાના નિષ્ણાત પાસે ગયું, તેમને તકલીફ ના જણાતા પેશન્ટને ટી.બી. વિભાગમાં મોકલવામાં આવ્યું, તેમની તપાસ પણ નોર્મલ આવતા અંતે પેશન્ટ પિડિયામા આવ્યું.
તમામ તપાસના અંતે નિષ્ણાતોનુ નિષ્કર્ષ આવ્યુ કે, આવા બ્લીડિંગ ના કારણ શોધવા માટે "બ્રોન્કોસ્કોપી" કે "ગેસ્ટ્રોસ્કોપી" જેવી સૂક્ષ્મ તપાસ કરાવવી પડશે.



તેના પપ્પા નો સ્વભાવ ઘણો કો-ઓપરેટીવ હતો
અમે જે પણ વસ્તુ કહેતા એ વસ્તુ સમજવાની સહનશક્તિ અને સમજણશક્તિ બંને તેમનામાં હતી.

"ઇન્વેસ્ટિગેશન હાલ ને હાલ કરાવા અરજન્ટ તો નથી ને..?
બે દિવસ પછી કરાવુ તો નહીં..? "
તેના પપ્પાએ બહુ સહજતાથી સવાલ પૂછ્યો...

"ચોક્કસ,
તમે બે દિવસ પછી તપાસ કરાવી શકો છો.."
મે તેમને કહ્યું.

"આખા મણિનગરના સાહેબ ક્યારે પણ કંઈ પણ કામ હોય તો મને કહેજો હું કરી આપીશ..!"
બસ આટલું બોલી તેમણે વિદાય લીધી..


બે દિવસ પછી સવારે 11:00 વાગે..

વોર્ડમાં એક પેશન્ટના પપ્પા જોડે બહુ જ વાહિયાત દલીલ ચાલુ થઈ ગઈ હતી.
"સાહેબ તમે અમને રજા જ આપી દો,
મારે નહીં રહેવું. "
7 લોકોનું ટોળું જે બચ્ચાને બહુ ચિંતા કરતું કરતું એક દિવસ અગાઉ આવેલું અે અચાનક આજે રજા લેવાની જિદ્દે ચડેલું.

"ભાઈ એમ રજા ન અપાય, બાળકને ખેંચ આવી છે. હજી બધી તપાસ કરાવવી પડશે..!"
મે પ્રેમથી કીધું.

"ના સાહેબ અમારે તો એને ભૂવા જોડે જ લઈ જવું છે, એ જ એને સારું કરશે, એ જ એની દવા કરી શકશે.. !"
ટોળામાંથી અવાજ આવ્યો.

આવું સાંભળ્યા પછી થોડો ગુસ્સો આવવાનો મને શરૂ થઈ ગયો હતો ત્યાં અચાનક પાછળથી એક પડછંદ અવાજ આવ્યો,
"રજાની વાતો કેમ કરો છો ભાઇ..?
અહીંયા જેવી ટ્રીટમેન્ટ ક્યાંય ના મળે..
ને ડૉક્ટરને છોડીને આવા ભુવા જોડે ના જવાય....!"
પાછળ ફરીને જોયું તો પેલા "હિમેટીમેસિસ" વાળા છોકરાના પપ્પા જ ઉભા હતા.

"કેમ છો સાહેબ..?"
તેમણે પૂછ્યું..

"તમે રિપોર્ટ આટલી જલદી કરાવીને આવી ગયા.? "
મે આતુરતાથી પૂછયું..

"અરે ના સાહેબ, બહુ ગજબનું થયું.
તમને માનવામાં નહિ આવે..!"
એમણે જવાબ આપ્યો.

મને થોડું આશ્ચર્ય થયું કે એવું તો શું આ ભાઈ જાણીને લાવ્યો છે.

"તમારી પાસે ગ્લવ્ઝ હોય તો મને આપો, હું તમને એક વસ્તુ બતાવું"
એમણે કહ્યું.

મેં એમને ગ્લવ્ઝ આપ્યા.
તે અમને અમારા વિગો ઈન્સર્શન રૂમમાં લઈ ગયા. એમણે એમના ખિસ્સામાંથી પ્લાસ્ટિકની બેગ કાઢી. અંદરથી લાલ કલરના બ્લડના ક્લોટ કાઢ્યા,
"સાહેબ કાલે તો આ છોકરાએ મને રડાવી દીધો..! "

"કેમ શું થયું..?"
મે પૂછ્યું..

"કાલે રાતે અચાનક એને બહુ જ લોહીની ઊલટીઓ થઈ અને આવા મોટા મોટા બ્લેડના ગઠ્ઠા એની ઉલટીમાં પડ્યા.
હું અને મારા વાઈફ તો ગભરાઈ ગયા.
આ બધા જ ગઠ્ઠા થેલીમાં ભરીને બચ્ચાને ઉપાડી હું  મોટી હોસ્પિટલમાં ગયો, ત્યાં એને એડમિટ કર્યો.
ત્યાં ડોક્ટર પણ વિચારમાં પડ્યા.
એમણે કીધું તમે જે ઘરેથી લઈને આવ્યા છો એ જાતે જ તમે થેલીમાંથી કાઢો. મેં થેલીમાંથી બધું કાઢ્યું,
પણ બધું બ્લડ સુકાઈ ગયું હતું....!"

"પછી શું થયું...?" મેં આતુરતાથી પૂછ્યું...

"સાહેબ હવે તમે બ્લડના ક્લોટ્સની તપાસ કરો.."
તેમણે કહ્યું..
મે ગ્લવ્ઝ પહેરીને બ્લડ ને ટચ કર્યું તો કંઈક અજુગતું લાગ્યું,
એ બ્લડનો ગઠ્ઠો આખો ખુલી ગયો અને થોડું ખેંચ્યું તો ખબર પડી કે આતો કપડાનો ટુકડો હતો....!!!

શોક લાગે એવી વસ્તુ મારી સામે પડી હતી.
મે એના પપ્પાની સામે જોયું એના પપ્પાએ મારી સામે જોયું. આંખો થી ઈશારો કરીને એ ધીમેથી બોલ્યા, "સાહેબ મે પણ પહેલી વાર જોયુ તો આવુ જ થયું કે આ છોકરો કાપડ કઈ રીતે ખઈ શકે? "

 મેડિકલમાં એક ટર્મિનોલોજી હોય છે જેને કહેવાય,
"ટ્રાઈકોબેઝોઆર".
મતલબ કે વાળ ખાવાની એક કુટેવ.
એક બિહેવિયરલ ડિસઓર્ડર છે.
કાપડ ખાતા પેશન્ટ પહેલી વાર મેં જોયા.

"ખાસ્સા કપડાનાં ડુચા નીકળ્યા છે સાહેબ આના પેટમાંથી.
મારી વાઇફ ને હું તો કાલે એટલું રડ્યા છીયે કે તમે વાત ના પૂછો..
 મારા કામના લીધે મોટાભાગનો સમય મારે ઘરની બહાર રહેવાનું થાય અને એની મમ્મી પણ જોબ કરે છે .
ઘરે આ મોટા ભાગે એકલો જ હોય તો એકલા એકલા મસ્તીમાં એને આ ખાઈ લીધું હતું. મારા ડરના લીધે એણે અમને કશું કીધું નહીં
 છેલ્લા એક અઠવાડિયાથી આને લઈને બધે ફરૂં છું, બધી જ જાતની તપાસ કરાવી પણ સાલુ કંઈ આવે જ નહીં,  અને કઈ રીતે આવે સાહેબ તમે જ કહો..?
બીમારીનુ કારણ જ કંઈક અલગ હતું .
આ કાપડ નીકળ્યા પછી ના તો એને ઊલટી થઈ ના તો કોઈ બ્લડ નીકળ્યું.
હવે ઘરે ધ્યાન રાખીશ એનું.
એને એકલો નહીં રહેવા દઉ,
ભલે પૈસા ઓછા કમાવાય.."



આટલું બોલી તે અને તેનુ બાળક નીકળી ગયા.
અમે ખુશ હતા કે ડાયગ્નોસીસ પેશન્ટનું થઈ ગયું હતું અને થોડુંક દુઃખ પણ થતું હતું કે,
"મૉર્ડનાઈઝેશન" ની સાઇડ ઇફેક્ટ આજે નજરો સામે દેખાતી હતી.
એજ્યુકેટેડ હોવા છતાં પણ બાળકને ઘરે એકલો મૂકવાનું થોડોક કેરલેસ એટીટ્યુડ આજે અેમને ઘણો ભારે પડી ગયો..
પણ સારી વાત એ હતી કે એમને એમની ભૂલનું ભાન હતું.
હજી તો કંઈક ખુશી દિલમાં થઇ જ રહી હતી ત્યાં પાછળથી ફરીથી અવાજ આવ્યો,

"સાહેબ અમારે તો ભુવાને જ બતાવવું છે હાલ ને હાલ રજા આપી દો...!"
અંધશ્રદ્ધાનો આખો દરિયો મારી સામે ઉભો હતો..
ફરી એ પથ્થર રૂપી માનસિકતા પર ગંગાજળ નાખવા હું દલીલમાં ઉતર્યો....!!



ડૉ. હેરત ઉદાવત. 

"પૂજ્ય મોટા"

જીંદગી વિશેની સારી વાત, તેને જીવવાના શ્રેષ્ઠ રસ્તાઓ કેટલાય મોટીવેશનલ સ્પીકર અને ફિલોસોફર આપતા હોય છે ,પણ આજે હું એક એવા વ્યક્તિ વિષે વાત કરવ...