શેડ્સ ઓફ પિડિયાટ્રિક્સ- લાગણીઓનો દરિયો, પ્રકરણ ૧૬- "અપરાધી કોણ...?? "

શેડ્સ ઓફ પિડિયાટ્રિક્સ- લાગણીઓનો દરિયો,
પ્રકરણ ૧૬- "અપરાધી કોણ...?? "

ગરમીથી રેલમ છેલ થતી ઝિંદગી,
જાણે અગ્નિ પરિક્ષા લેતી હોય તેવું લાગતું હતું.
નવા આવેલા પેશન્ટને સેટલ કરવાની પ્રોસેસ એક્ટિવ હતી.
પેશન્ટની સામે ડૉક્ટર્સનો રેશિયો કેટલી હદે ઓછો છે, જાણે તેની જીવંત સાક્ષી પૂરાઈ રહી હતી.
એવામાં અચાનક વૉર્ડમાં ૧૦ માણસોનું ટોળું એક બચ્ચાને ઉંચુ કરીને દોડતુ આવ્યું.
"સર, બચ્ચા દેખ લો,
મેડમ બચ્ચા દેખ લો..!! "
રિપિટ મોડ પર જાણે એક જ ટેપ ચાલુ હતી,
જાણે કે બચ્ચાની જગ્યાએ કોઈ એલિયન અવતર્યો હોય..!
મારા સિનિયર દીદીએ માંડ ટોળાને વિખેરીને પહેલા ઘણુ પ્રેમ અને શાંતિથી કીધું,
"બહેનજી બચ્ચા દેખને તો દો કે ક્યા હુઆ હે? "
૨ જાડી સ્ત્રીઓ કોન્સ્ટન્ટલી મારા જુનિયર ડૉક્ટર્સને કોણીઓ મારી રહી હતી અને ઉંચા અવાજે એક જ સૂર રેલાવી રહી હતી,
"મેડમજી બચ્ચા રોઈ જ રેલા હે,
ચૂપી જ નઈ હો રેલા હે..!! "

હવે દીદી અકળાયા,
"તમે શાંતિ રાખશો અને એક જણ કહેશો કે આને શું થયું છે..??"
"મેડમજી મેરે બચ્ચે કો કરંટ લગ ગયા હૈ, જલ્દી કુછ કરો મેડમ જી...!! ચૂપી જ નહીં હો રહા હૈ...!"
માંડ ટોળાને વિખેર્યું અને બચ્ચાના વાઈટલ્સ લેવામાં આવ્યા,
બચ્ચુ એકદમ સ્ટેબલ હતું, ઇલેક્ટ્રિક શોક લાગ્યો હોય તેવી કોઈ સાઈન જણાતી ન હતી.
બચ્ચુ પાંચ મિનિટમાં એકદમ શાંતિથી સૂઈ ગયું, પછી જાડી સ્ત્રીઓ મેદાનમાં આવી,
"હાય હાય મેડમજી બચ્ચા ક્યું સો ગયા હૈ, બચ્ચા ક્યુ ચુપ હો ગયા...??? કુછ કરો મેડમ...!!"

હું એક બીજા પેશન્ટની હિસ્ટ્રી લઇ રહ્યો હતો અને આ તમામ તમાશો ત્રાંસી આંખથી મને દેખાઈ રહ્યો હતો..
તમામ ટોળકીને મેં મારી બાજુ બોલાવી અને હિસ્ટ્રી લેવાની શરૂ કરી,
"બોલો બહેનજી ક્યાં હુઆ હૈ ..??"
"અરે સર, કરંટ લગ ગયા મેરે બચ્ચે કો....!"
"કૈસે લગ ગયા કરંટ બહેનજી...?
થોડા ડિટેલ મેં બતાઓ...
એની વાતમાં કંઈક મોટો લોચો હોય તેમ લાગતું હતું.  "સર એસા હુઆ કે બચ્ચે કે સાથ મેં મેરે ભાઈ યાની ઉસકે મામા કે ઘર પે ગયી થી.
બચ્ચા એકદમ ઠીક થા, અચ્છા ભલા ખેલ રહા થા. ઉસકે મામા કે ઘર પે એક પિંજરા હૈ , ઉસ પિંજરે મેં એક તોતા હૈ ઔર ઉસ પીંજરે મે એક બલ્બ ભી હૈ. બચ્ચે ને "શાયદ" પિંજરે મેં ઉંગલી ડાલી હોગી તબ બલ્બ કી વજહ સે કરંટ ઉસકો લગ ગયા હોગા....!!"
શાયદ શબ્દ મેં તમામ વાક્યમાં પકડી લીધો..
"મતલબ આપકો પતા હી નહી હૈ કે બચ્ચે કો કરંટ લગા હૈ કે નહીં... ?" મે વેધક સવાલ કર્યો..
તમામ ટોળું શાંત થઈ ગયું,  ક્યાંય એન્ટ્રી કે એક્ઝિટ વૂન્ડનું નામો નિશાન ન હતું...!
એક વાત તો સ્યોર હતી કે બચ્ચા જોડે શું થયું એ કોઈને ખબર નથી..
હજી વધારે ઊંડાણમાં ઘૂસતા ખબર પડી કે બચ્ચાને બ્રેથ હોલ્ડિંગ સ્પેલ નામની એક તકલીફ છે, આ બિમારીમાં બાળક બહુ રડે છે કે બહુ ગુસ્સો કરે કે બહુ જીદ કરે તો તે ઘણી વાર તેનો શ્વાસ રોકી લે છે.
બ્રિથ ઈન તો કરે પણ બ્રિથ આઉટ ના કરી શકે, આ વસ્તુ ઘણી નોર્મલ છે જેની ટ્રીટમેન્ટ પણ બિહેવીયર થેરાપી જ છે...
મતલબ એટલો જ હતો કે, કોઈ કારણસર બચ્ચાએ મોટે મોટેથી ચીસ પાડી અને અચાનક એણે શ્વાસ રોકી લીધો અને આ સમગ્ર ટોળાએ તેને ઇલેક્ટ્રિક શોક માં ગણતરી કરી લીધી હતી...
મેં તેમને એક જ સવાલ પૂછ્યો,
"જો કરંટ લાગ્યો જ હતો તો એ પોપટ ને કરંટ કેમ ના લાગ્યો....??"
ટોળામાં ફરીથી સન્નાટો ફેલાઈ ગયો,
ટોળામાંથી એક સાયાનો બોલ્યો,
"શાયદ પોપટને કાટા હોગા ઇસલિએ એસા હુઆ હૈ... !"
ઘેંટા નું ટોળું એ દિશામાં વળ્યું,
"બધાએ ફરીથી સૂર પુરાવ્યો... !"
બચ્ચુ સરસ સૂઈ ગયું હતું અને સગાઓનુ ધાડે ધાડું તૂટી પડ્યું..
હજી વાર્તામાં ઘણા ટ્વિસ્ટ આવવાના બાકી હતા, થોડીકવાર પછી "રઈસ" ના શાહરૂખ ખાનની માફક તેના પપ્પાએ વોર્ડમાં એન્ટ્રી મારી,
તેનો સ્વેગ દુનિયાથી જ નિરાળો હતો, અને ફિલ્મી સિનની માફક બચ્ચાને પોતાની બાહોમાં ભરી લીધો.

 ખુન્નસથી પોતાની પત્ની તરફ જોયું ,
"કહા હે તેરા ભાઇ.? આજ તો ઉસે છોડુંગા નહીં, ઉસ કી વજહ સે મેરે બચ્ચે કી હાલત અેસી હો ગઈ હૈ...!!"
બહાર એનો ભાઈ ડોકાચિયા કરીને જોઈ રહ્યો હતો, ગુસ્સાથી તે એના ભાઈ ને મારવા દોડ્યો..
એક ઉગ્ર વાર્તાલાપ સર્જાયો...

બધું જ ટોળું બચ્ચાને એકલા મૂકીને બહાર દોડ્યું, બહુ વધારે સમજદાર વડીલ વર્ગે વાતને પતાવી..
જાડી સ્ત્રીઓને હજી પણ શાંતિ થઇ ન હતી, તેમણે નામાંકિત વીજ કંપની પર કેસ ઠોકી દેવાની તમામ તૈયારીઓ કરી લીધી...

બીજા દિવસે બચ્ચું સવારે ઉઠ્યું અને તેણે અપરાધી નું નામ ડિકલેર કર્યું,
"તોતે ને મુજે તાટા થા..!!" કાલી ભાષાને ઉકેલતા સમજ પડી કે પોપટે એને બચકુ ભર્યું હતું..

જાડી સ્ત્રીઓ ફરીથી આવી એક નવા સવાલ સાથે,
"બચ્ચે કો અભી ઘર જાના હે,
હમારેકો રજા કબ દે રેલે હો...?? "
શાહે આલમ નો આ ટોન સખત નો છે,
જીવનમાં એક વાર તો દરેકે એ સાંભળવો જ રહ્યો..
જાડી સ્ત્રીઓ અને તમામ ટોળાંએ શાંતિ થઈ અને તેઓ 48 કલાકની બબાલ બાદ ખુશીથી ઘર તરફ વળ્યા....!!
ટોળામાં થતી ઘૂસપૂસ મારા કાને પડી,
"તોતા હી ફસાદ કી જડ હે,
બેચ ઈ જ ડાલો ઈસકો...!!
બિચારો પોપટ......!!! ☺

ડૉ. હેરત ઉદાવત.