Popular Posts

Tuesday, 15 September 2020

લિથિયમ પ્રકરણ ૩ : "વજ્રાઘાત"


 

લિથિયમ
પ્રકરણ ૩ : "વજ્રાઘાત"

"..............સી.સી.ટી.વી.ફૂટેજ ચેક કરતા ખ્યાલ આવ્યો કે માહેશ્વરીની સાથે તે દિવસે રાજન ન હતો પણ બીજો કોઈ વ્યક્તિ હતો..

એને જોતાં જ રાજન મોટેથી બોલ્યો,
"આ તો મારો બિઝનેસ પાર્ટનર છે મલ્હાર....!
પણ તે માહેશ્વરી સાથે શું કરવા આવ્યો હતો આ ક્લિનિકમાં...?"

"હવે એનો જવાબ તો મલ્હાર જ આપી શક્શે..!"
ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજા ધીરે રહીને બોલ્યા.

થોડા કલાકોમાં મલ્હારને ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજાની સામે  હાજર કરવામાં આવ્યો.

"અફેર કરવા માટે પોતાના બેસ્ટ ફ્રેન્ડ અને બિઝનેસ પાર્ટનરની પત્ની જ તને મળી હતી લ્યા..?"
જાડેજાએ તીખા સવાલો શરૂ કર્યા.

"મન ફાવે એમ ના બોલો ઇન્સ્પેક્ટર, પુરાવા વગર આવા આરોપ લગાવવામાં તમને શરમ આવી જોઇએ...!"
મલ્હારે પણ સામે જવાબ આપ્યો.

"બેટા હું શરમ છોડીશ તો તું વાત કરવાને પણ લાયક નહીં રહે,
શું કરવા ગયો તો ડોક્ટર સીમા ને ત્યાં માહેશ્વરીની સાથે?
તારા અને મહેશ્વરીના વ્યભિચાર (અફેર)નો જે પુરાવો ઉભો થયો હતો તેનું અબોર્શન કરાવા માટે જ ને..?"
જાડેજાએ કડકાઈથી પૂછયું.

"પ્લીઝ ઇન્સ્પેક્ટર,
માહેશ્વરી મારી ફ્રેન્ડ હતી.
તેના હસબન્ડ રાજનની દારૂ પીવાની આદતથી ત્રાસી ગઈ હતી,
અને તેને બાયપોલર ડિસઓર્ડર થવાનું એક કારણ રાજનની આ આદત જ હતી.
માહેશ્વરી ના દરેક કામમાં હું તેની સાથે જ જતો.
તે દિવસે પણ મને પહેલી વાર જ ખબર પડી કે મહેશ્વરી પ્રેગનેન્ટ છે.
મે મહેશ્વરી ને સમજાવ્યું હતું અબોર્શન ના કરવા માટે, ત્યારે તે માની પણ ગઈ હતી કે તે અબોર્શન નહીં કરાવે પણ બે દિવસમાં તેના સ્યુસાઈડના ન્યુઝ મળ્યા.
અને જ્યારે માહેશ્વરીએ સ્યુસાઇડ કર્યું ત્યારે હું મારી પત્નીના સાથે ઘરે જ હતો.
સમાચાર મળતાની સાથે જ હોસ્પિટલ તરફ આવવા નીકળ્યો, પણ મારી હિંમત જ ન હતી માહેશ્વરીને તેની અંતિમ દશામાં જોઈ શકવાની.
આખી રાત એ એસજી હાઈવે પરની હોસ્પિટલના સામેના સર્વિસ રોડ પર જ હું ઉભો રહ્યો હતો.
ત્યાં રાત્રે તાપણું કરતા મજૂરો જોડે તમે તપાસ કરાવી શકો છો.
મારો કોઈ વાંક નથી સર.
માહેશ્વરી ફક્ત મારી ફ્રેન્ડ હતી. મારું કોઈ જ તેની સાથે અફેર ન હતું...!"
એટલું કહીને મલ્હાર રડવા લાગે છે.

"મલ્હાર,
આ રડવાનું બંધ કરો અને પાણી પી લો.
તમે જોઈ શકો છો, પણ જ્યારે જરૂર પડે ત્યારે તપાસમાં સહકાર આપવા તમારે આવવું પડશે..!"
જાડેજા એ મલ્હારને જવાનો ઈશારો કર્યો.

"સાહેબ,
આ કોકડું તો ગૂંચવાયે જાય છ. આ રાજન કો તો આ મલ્હાર્યો, બે મોથી કોઈ એક આપણ ન ગોથે ચડાઈ રહ્યું છ...! "
નાથુ એ માથું ખંજવાળતા કહ્યું

"પણ એમને ખબર નથી કે આપણે એમના બાપ છીએ,
ક્યાં સુધી વાતો બનાવશે?
હાલો, વારો કાઢો બધાનો.
સૌથી પહેલા ઓલાની ઘરવાળી ને બોલાવો..!"
જાડેજા એ નાથુ ને હુકમ કર્યો.

"ઘરવાળી?? એ તો ચમની બોલાવું?
બાપુ એ તો મરી જઈ ને...!"
નાથિયા એ બાફ્યું

" અલ્યા, બુદ્ધિના હજામ,
મલ્હાર ની બાયડી ને બોલાવ..
એના પછી રાજન ને બોલાવ અને રાજનના બંગલામાં કામ કરતા ચોકીદારને અને ઘરઘાટીને પણ બોલાવી લે..
ઘરઘાટી અને ચોકીદારને માલિકના અફેર ની બધી જ માહિતી હોય..!"
અકળાયેલા ઈન્સપેક્ટર જાડેજા એ કહ્યું.

રાજન સૌથી પહેલા સ્ટેટમેન્ટ આપવા આવ્યો.
મલ્હારે કીધેલી બધી જ વાત જાડેજાએ રાજનને જણાવી.

"મલ્હારના માહેશ્વરી સાથે આડા સંબંધો હોઈ જ ના શકે.
એક મિત્ર પહેલા એ મારા ભાઈ જેવો હતો અને માહેશ્વરી નો તે સાચો મિત્ર હતો.
મલ્હારની વાત સાચી છે,
દારૂના નશાના લીધે મેં ક્યારેય મહેશ્વરીને સમય જ ના આપ્યો અને નાછૂટકે તેણે આ પગલું ભર્યું.
મેં તો માહેશ્વરીની સાથે મારા આવનારા અંશને પણ ખોઈ નાખ્યો..! "
રાજને દુઃખ સાથે જવાબ આપ્યો.

"તમે જઈ શકો છો રાજન..! "
જાડેજા બરાબરના અકળાયા હતા.
બધા દૂધથી ધોયેલા હોય એમ ડોળ કરતાં હોય એવું તેમને લાગ્યું.

ત્યારબાદ મલ્હારની પત્ની કવિતાને તપાસ માટે બોલાવવામાં આવી.

જાડેજાએ સીધો સવાલ કર્યો,

"અમને અમારી તપાસના એવું લાગે છે કે તમારા પતિના મિસ્ટર રાજનની પત્ની માહેશ્વરી સાથે લગ્ન બહેતર સંબંધો હતા.
તમારું શું માનવું છે..?"

"હા, સર હતા જ.
તમારી સામે જૂઠું નહીં બોલુ,
કેટલીય વાર મલ્હાર અને માહેશ્વરીને રંગે હાથે કામાગ્નિમાં ડૂબેલા મેં જોયેલા છે.
અરે હું શું,
રાજનના ચોકીદાર અને ઘરઘાટીને પણ પૂછી જુઓ, મલ્હાર અને માહેશ્વરી ની કામક્રીડા તેમણે પણ નિહાળી જ છે."
કવિતા એ ઘટસ્ફોટ કરતાં કહ્યું.
જાડેજાને આટલા સચોટ જવાબની અપેક્ષા જ ન હતી.

ઘરઘાટી અને ચોકીદારના સ્ટેટમેન્ટ પણ કવિતાના સ્ટેટમેન્ટ સાથે જ મળ્યા હતા..

જાડેજા એ તાગ લગાવતા કહ્યું,
"૨ શક્યતાઓ છે નાથુ,
મલ્હારના માહેશ્વરી સાથેના આ સંબંધો બહાર ન આવે એટલા માટે મલ્હારે જ પ્લાન કર્યો હશે અા લિથિયમની ગોળીઓ માહેશ્વરીને વધારે માત્રામાં ખવડાવીને કેસને સ્યૂસાઈડનુ રૂપ આપવાનો
અથવા તો આ સ્યૂસાઈડ માહેશ્વરી એ જ કર્યું હશે, કારણ કે જો તેના અને મલ્હારના સંબંધો બહાર આવે તો ઑબરૉય ઇન્ડસ્ટ્રી માટે કલંક સાબિત થાય."

"હાચી વાત છે સાહેબ..! "
નાથુ એ હકારમાં માથું હલાવ્યું.

"તો નાથુ, માથું હલાવ્યા કરતાં જલદી મલ્હારને કસ્ટડીમાં લો,
સાચું કેમ કઢાવવું એની બધી રીતો મને આવડે છે.! "
જાડેજાએ હુકમ કર્યો.

નાથુ હુકમ બજાવવા તરત નીકળ્યો ત્યાં જાડેજાના ફોનની ઘંટડી વાગી,

"સર, હું મલ્હાર બોલું છું,
મને મહેશ્વરીના મ્રુત્યુ વિશે ચોક્કસ પુરાવા મળ્યા છે. મારે તમને હાલ ને હાલ મળવું છે,
જલ્દી મળવા આવો.....!"
આટલું બોલતા બોલતા માં તો ફોન કટ થઈ જાય છે..

જાડેજા ઝડપથી નાથુને ફોન કરે છે,
"નાથ્યા,
એક નંબર તને મોકલું છું.
જલ્દી તપાસ કરાવ કે ફોનનું લોકેશન ક્યાં છે..!"

થોડીકવાર પછી,
નાથ્યો ભાગતા ભાગતા આવે છે,
"સાહેબ ગજબ થઈ જ્યું
મલ્હારની કારનો  એક્સિડન્ટ થ્યો અન મલ્હાર ત્યો ને ત્યોં જ દેવલોક પામ્યો....!"

જાડેજાને ૪૪૦ વોટનો જાણે ઝટકો લાગ્યો.
જેના પર શંકા હતી તેનું જ આવુ મ્રુત્યુ...??? "

ક્રમશઃ
ડૉ. હેરત ઉદાવત.


Sunday, 13 September 2020

લિથિયમ પ્રકરણ ૨: અજાણ્યો ચહેરો..!

 



લિથિયમ
પ્રકરણ ૨:
અજાણ્યો ચહેરો..!

  "રહસ્યમયી કડીઓથી એક તર્ક બંધાય છે,
  જાણીતો ચહેરો અજાણતા જ દેખાઈ જાય છે..! "

બીજા દિવસે સવારે પોલીસ સ્ટેશનમાં ઈન્સ્પેક્ટર જાડેજા આ કેેસના વિષય પર વિચારી રહ્યા હતા અને નાથુ ની એન્ટ્રી થાય છે,

"સાહેબ, તમામ તપાસ કરીને આવ્યો છું.
પેલા ડોક્ટર મેડમ નું નામ, સરનામું બધુ ગોતી લાવ્યો છું કે જેમના જોડે માહે
શ્વરી મેડમ પોતાની પ્રેગનન્સીના વિષયમાં તપાસ કરાવવા જતા હતા. 

ડૉ. સીમા શાહ નામ છે એમનું. "
નાથુ બોલ્યો.

"હાલો, ત્યારે જટ જઈએ નાથુલાલ..! "
જાડેજાએ કહ્યું.

માહેશ્વરી અને તેની પ્રેગ્નેન્સી વિશે વધારે માહિતી જાણવા માટે  જાડેજા ડોક્ટર સીમાના ક્લિનિકમાં પહોંચ્યા.

"ગુડ મોર્નિંગ મેડમ, હું ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજા.
માહેશ્વરી ઑબરોયના સ્યુસાઇડના કેસ રિલેટેડ ઇન્વેસ્ટિગેશન માટે આવ્યો છું. "
જાડેજા એ ક્લિનિકમાં આવતા જ મુદ્દાની વાત કરી.

ઇન્સ્પેક્ટરને જોતા જ ડોક્ટર સીમાના મોઢા પર પરસેવો છૂટી પડ્યો.

"પ્લીઝ, બેસો ને સર..!"
સીમા એ પરસેવો લૂછતાં કહ્યું.

ડૉ. સીમાના કપાળ પર પથરાયેલી પરસેવાની બધી જ બૂંદો જોઈને ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજા ના હૃદય માં શંકા નો મોટો દરિયો ઊભો કરી દીધો.

" અમને તપાસમાં જાણવા મળ્યું છે કે તેઓ પ્રેગનેન્ટ હતા અને પોતાનું ચેકપ કરાવવા માટે તમારી પાસે જ આવતા હતા..!"
જાડેજા એ વાત વધારતા કહ્યું.

"કોણ મહેશ્વરી..?
હું કદાચ નથી ઓળખતી...!"
ખચકાટ સાથે ડોક્ટર સીમા બોલ્યા.

"મેડમ તપાસમાં સહકાર આપશો તો સારું રહેશે..!"
જાડેજાએ કડકાઈથી કહ્યું અને તરત જ મહેશ્વરી નો ફોટો બતાવ્યો.

"ઓહ, આમને તો હું ઓળખું છું પણ સર જો આમણે સ્યુસાઇડ કર્યું હશે તો નક્કી તેની પાછળ તેમના ઘરવાળા નો જ હાથ હોવો જોઈએ. "
ડોક્ટર સીમાએ ઘટસ્ફોટ કર્યો.

"હમણાં તમે આમને ઓળખતા ન હતા અને હવે આટલું મોટું સ્ટેટમેન્ટ આપો છો?? વિસ્તારથી જણાવો...! "
જાડેજાએ પૂછ્યું.

"માહેશ્વરી આ બાળકથી ઘણી ખુશ હતી, તેને આ બાળક દુનિયામાં લાવવું હતું પણ જ્યારે તે લાસ્ટ ટાઇમ મને મળવા આવી ત્યારે તે ઉદાસ હતી અને ત્યારે તે પોતાના હસબન્ડની જોડે જ આવી હતી.
તે દિવસે તેણે મને અબોર્શન કરવા માટે કીધું.
મારા લાખ સમજાયા છતાં પણ તે માની જ નહીં. અંતમાં મારી વાતમાં માન રાખીને તેણે આ નિર્ણય પર બીજા બે-ત્રણ દિવસ વિચારવાનું નક્કી કર્યું.
પણ એ મને મળવા આવે એ પહેલાં તો.....!!"
ડૉક્ટર સીમા આટલું બોલી અટકી ગયાં.

"ડોક્ટર સીમા તમારે સ્ટેટમેન્ટ આપવા માટે પોલીસ સ્ટેશન આપવું પડશે કારણ કે તેના આધારે માહેશ્વરી ના હસબન્ડની વધારે તપાસ કરી શકીશું...!"
જાડેજાના મનમાં સવાલો નું વાવાઝોડું આવ્યહતું..

શા માટે રાજન અબોર્શન કરાવવા માંગતો હતો આ વાતની તપાસ કરવા રાજનની તપાસ જરૂરી હતી.

રાજનની પૂછતાછ માટે તેઓ તેના ઘરે પહોંચ્યા, બપોરના બાર વાગ્યા હતા તો પણ રાજન હજી સૂતો હતો.

" આ દારૂડીયો પીધા પછી કોયનોય નઈ સાહેબ,
હજી ઘોર જ છ..
બૈરૂ છૂટી જ્યું બાપડું,
પેલા દાહ્ડે ચેવા ગીતો ગાતો તો આ ગોડો...! "
નાથુ દાંત કાઢી હસવા લાગ્યો.

" બધો જ નશો ઉતારવો પડશે આનો,
ઉઠાળો અને અને લઈ લો પોલીસ સ્ટેશન..!"
જાડેજાએ હસી રહેલા નાથુને જોઈ ગુસ્સામાં કહ્યું.

રાજનના લાખ વિરોધ છતાં તેને પોલીસ સ્ટેશન લઈ જવામાં આવ્યો,

"સાહેબ મારો વાંક શું?
શા માટે મને ઉપાડીને લાવ્યા છો? "
રાજને કહ્યું.

"૨ ગુના.
પહેલો કે,
પોલીસને ખોટું સ્ટેટમેન્ટ આપવાનો કે માહેશ્વરીની પ્રેગનેન્સી વિશે કશો ખ્યાલ જ નથી
અને બીજો તમારી પત્નીની મરજી વિરુદ્ધ એ બાળકને અબૉર્ટ કરાવવાનો..! "
જાડેજા બોલ્યા.

"સાહેબ આ બધું શું બોલો છો..?મને સાચે માં ખબર નથી કે માહેશ્વરી પ્રેગનન્ટ હતી તો હું કઈ રીતે અબૉર્ટ કરાવી શકું??
મારે મારા વકીલ જોડે વાત કરવી છે..! "
રાજને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું.

"હમણાં બધુ તને યાદ કરાવી દઈશ હું રાજન..! "
ગુસ્સામાં જાડેજા બોલ્યા.

"સાહેબ ઓલા ડૉક્ટર બૂન આઈ જ્યા.. "
પાછળથી નાથાને અવાજ આવ્યો.

"બોલાવો એમને અંદર, આજે રાજન સરને કદાચ આવી જાય..! "
જાડેજા બોલ્યા.

ડૉ. સીમા અંદર આવે છે.

"તમારી સાથે તે દિવસે મહેશ્વરીના જોડે જે તેમના હસબન્ડ આવ્યા હતા તે આ જ હતા ને? "
જાડેજા એ મૂછોને તાવ આપતા કહ્યું.

"સર, એ દિવસે આ વ્યક્તિ ન હતા,
કોઈક બીજુ હતું, આ એમના હસબન્ડ નથી..! "
શાંત ચિત્તે ડૉ. સીમાએ જવાબ આપ્યો.

ઈન્સપેકટર જાડેજા અને નાથુના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ...!
બંને એકબીજાનું મોં તાકી રહ્યાં.

"આ બૂન તો કોક નવું જ લાઈ છ સાહેબ,
બચારા રાજનને કોય ખબર નઈ..! "
નાથુ ધીમેથી બોલ્યો.

રાજનને પણ ઝટકો લાગ્યો હતો કે માહેશ્વરી જોડે એ માણસ કોણ હતો?

"મેડમ તમે એ વ્યક્તિ ને ઓળખો છો, જે માહેશ્વરી સાથે હતો તે દિવસે? "
જાડેજા એ ડૉક્ટર ને પૂછયું.

"હું ઓળખતી નથી, પણ મારા ક્લિનિકના સી.સી.ટી.વી. ફૂટેજમાં એનો ચહેરો મળી જશે..! "
ડૉ. સીમા બોલ્યા.

બધા સી.સી.ટી.વી. ફૂટેજ જોવા ગોઠવાયા.
એ વ્યક્તિનો ચહેરો જોતા જ રાજને મોટેથી બોલ્યો,
"સર.......
આ વ્યક્તિને હું ઘણી સારી રીતે ઓળખું છું,
પણ માહેશ્વરી સાથે આ કેમ અને કઈ રીતે...??? "
રાજન આટલું બોલી અટકી જાય છે.

ક્રમશ:
ડૉ. હેરત ઉદાવત.


Friday, 11 September 2020

લિથિયમ પ્રકરણ ૧: ડબલ મર્ડર....

 



લિથિયમ

પ્રકરણ ૧: ડબલ મર્ડર....

"લોહીથી ખરડાયેલી લાગણીઓ ક્યાંક છુપાઇ છે,
અરીસામાં એક અપરાધીની છબી દેખાઈ છે..! "

શિયાળાની લોહી થીજવી નાખે એવી ઠંડીની રાત,
અને રાતનો 2:30 વાગ્યાનો સમય.
એસજી હાઈવે પર આવેલી એક હોસ્પિટલની સામેની બાજુના સર્વિસ રોડ પર એક કાર ઊભી રહે છે.
છ ફૂટનો એક માણસ, દેખાવે શ્યામ વર્ણનો, સફેદ રંગનો શર્ટ અને બ્લેક ડેનીમ જીન્સમાં સજ્જ, ખિસ્સામાંથી ફોન કાઢતા કારનો દરવાજો ખોલીને નીચે ઉતરે છે.
ઠંડીથી બચવા મજૂરોએ કરેલા તાપણા પર તેનું ધ્યાન પડે છે.

પોતાના ખિસ્સામાંથી સિગારેટ કાઢીને તે પોતાના મોઢામાં મૂકે છે, તાપણામાં થી સળગતું લાકડું લઈને તે સિગારેટ સળગાવે છે અને એ લાકડાની અગ્નિમાં તેનો આંશિક ચહેરો દેખાય છે.
ચહેરા પર કોઈકના ગુમાવવાનો અફસોસ છે,
આંખોમાં ગુસ્સો છે કોઈકને પોતાનાથી દૂર જતાં ના અટકાવી શકવાનો.

અચાનક સિગારેટનો ઊંડો કશ લઇ હોસ્પિટલ તરફ જોઈને તે બોલે છે,
"બસ અડધો જ કલાક.......!
અડધા કલાકમાં તારુ પોસ્ટમોર્ટમ થઈ જશે અને પછી તારું શરીર પણ અમને છોડીને હંમેશા માટે ચાલ્યું જશે,
અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગે છે...!!
ત્યાં બેઠેલા મજૂરો એકીટશે આ માણસને જોઈ રહે છે.

અડધો કલાક પછી,
રાત્રે ૩ વાગે:
એસજી હાઈવે પરની હોસ્પિટલ,
ટ્રોમા સેન્ટર.

108 માંથી એક બેભાન સ્ત્રીને સ્ટ્રેચરમાં લાવવામાં આવી રહી છે,
દેખાવમાં 26 વર્ષની એક યુવાન સ્ત્રી, વિશાળ વૈભવના દર્શન કરાવે તેવુ તેનું કપાળ, કાજળથી આચ્છાદિત પણ મિંચાયેલી તેની એ આંખો, હોઠ પર બેભાન અવસ્થામાં પણ છલકાતો એવો હોઠનો મરોડ, અને પહેરેલું એ મરૂન કલરનું ગાઉન.

ગળામાં મંગળસૂત્ર અને કપાળમાં પુરાયેલો એ સેથો તેની પરિણીત હોવાની સાક્ષી પુરતું છે.

તેની સાથે તેનો હસબન્ડ એ સ્ત્રીનો હાથ પકડીને સ્ટ્રેચર ની સાથે દોડી રહ્યો હોય છે,
વાળ વિખરાયેલા, પરસેવાથી રેબઝેબ બેબાકળો બની એક જ વાક્ય વારે વારે બોલી રહ્યો છે,

"પ્લીઝ ડોક્ટર,
ડુ સમથિંગ...
મારી વાઈફે સ્યુસાઇડ અટેમ્પટ કર્યું છે.."

તરત જ તે સ્ત્રીને આઈ.સી.યુ. માં શીફ્ટ કરીને ટ્રીટમેન્ટ શરૂ કરવામાં આવે છે.

"પલ્સ - નોટ પાલ્પેબલ,
Spo2 - નોટ ડિટેક્ટેડ,
પ્યુપીલ્સ- નોટ રિએક્ટિવ
સી.પી.આર. ના કરવામાં આવેલા મહત્તમ પ્રયાસ પછી માહેશ્વરી ને 'ડેડ' ડિકલેર કરવામાં આવે છે.

માહેશ્વરી એટલે ભારતના બિઝનેસ ટાયકૂન ગણાતા અબજોપતિ રાજન ઑબરોયની પત્ની.
માહેશ્વરી પોતાના છેલ્લાં શ્વાસ લઈ ચુકી હતી,
થોડાક સમય બાદ પોલીસની જીપે ઘટનાસ્થળે પહોંચે છે.

માહેશ્વરીના સ્યુસાઇડના સમાચાર વાયુવેગે મીડિયાના માધ્યમથી બધે ફેલાઈ ચુક્યા હોય છે.

ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજા અને હેડ કોન્સ્ટેબલ નાથુ પોલીસની જીપમાંથી ઉતરે છે.

"સાહેબ ઘણું મિડિયા ઓય આયું છ..! "
નાથુએ તેના સાબરકાંઠા ના લહેજા સાથે આતુરતાથી કહ્યું..

"ઈ તો આવે જ ને નાથિયા, કેસ ઘણો મોટો છે. "
ઈન્સપેકટર જાડેજા એ એક નજર નાખીને કહ્યું.

હોસ્પિટલમાં દાખલ થવાની સાથે જ જાડેજાના ફોનમાં રીંગ વાગી,
ફોન ઉપાડતા સામે છેડે કમિશનરનો અવાજ સંભળાયો,

"જાડેજા કેસ બહુ હાઈપ્રોફાઈલ છે,
તપાસ માં ક્યાંય કચાશ ન રહી જાય એનું ધ્યાન રાખજો..!"

"ચોક્કસ સર..!"
જાડેજાએ ટૂંકમાં જવાબ આપ્યો.

ફોન મૂકતાની સાથે જાડેજાના કાનમાં એક ગીતના શબ્દો અથડાયા,
"બાત પૂરાની હે,
એક કહાની હે,
અબ સોચું તુમ્હે યાદ નહીં હે,
અબ સોચું નહીં ભૂલે, વો સાવન કે ઝૂલે,
રૂત આયે રૂત જાયે દેકર જૂઠા એક દિલાસા,
ફિર ભી મેરા મન પ્યાસા...! "

જાડેજા એ જોયું તો એક વ્યક્તિ દુ:ખી અવાજે આ ગીત ગાઈ રહ્યો હતો. આંખો પર પહેરેલા ચશ્મા પર પરસેવાના લીધે પડેલા ધબ્બા દેખાતા હતા, પણ જાડેજાને એ ધબ્બા ની પાછળ રહેલી આંખોમાંથી વહેતાં આંસુ દેખાયા.
એ વ્યક્તિ બીજુ કોઈ નિશાની પણ માહેશ્વરી નો પતિ રાજન ઑબરોય હતો..

"હેલો મિસ્ટર રાજન,
માયસેલ્ફ ઇન્સ્પેક્ટર ભૈરવસિંહ જાડેજા.
તમારી વાઈફના સ્યુસાઇડ ના કેસની ઇન્કવાયરી મારે જ કરવાની છે.."
ગીતને અટકાવી ઈન્સપેકટર જાડેજા બોલ્યા.

રાજને ફક્ત હકારમાં માથું હલાવ્યું..

"આઈ એમ સોરી ફોર યોર લોસ્ટ મિસ્ટર રાજન.,
પણ મારા તમામ સવાલોના જવાબ તો તમારે આપવા જ પડશે..!"
જાડેજાએ વાત  શરૂ કરતા કહ્યું.

"શું પૂછવા માંગો છો તમે..?"
રાજને એક જ વાક્યમાં જવાબ આપ્યો.

"અમને અમારી પ્રાથમિક તપાસમાં સ્યુસાઇડ નોટ મળી છે, તમારા અને માહેશ્વરી ના બેડ રૂમમાંથી.
હેન્ડરાઇટિંગ એક્સપર્ટની મદદથી અમે વેરીફીકેશન કરાવી જ લઈશું કે આ નોટમાં રહેલા હેન્ડરાઈટીંગ તમારી વાઈફના છે કે નહીં?
સમજાતી એક જ વાત નથી કે આ સ્યુસાઈડ કરવાનું કારણ શું..?"
જાડેજાએ એમની સ્ટાઈલમાં સવાલ કર્યો..

"તમે મને જે ગીત ગાતા રોક્યો ને સર,
એ મારી માહેશ્વરીનુ ફેવરિટ સોન્ગ હતું.
રાજેશ ખન્નાની ઘણી મોટી ફેન..
આજકાલના ફાસ્ટ સોન્ગ પણ તેને ગમતાં,
જેટલું તેનુ વેરિએશન ગીતોમાં હતુ તેટલું જ તેના સ્વભાવમાં હતું,
માહેશ્વરી બાય પોલર ડિસઓર્ડર(BPD) થી પિડીત હતી. એ ખુશ થાય ત્યારે ખુશી ની હદ ના હોય અને દુઃખી હોય ત્યારે દુઃખ ની ચરમસીમા વટાવી જાય. કેટલાય સમયથી તેની ટ્રીટમેન્ટ ચાલુ હહતી,
કંટાળી ગઈ હતી મારી મહેશ્વરી તેની આ બીમારીથી.
ગઈકાલે સવારે જ મને કહેતી હતી કે રાજન મને ક્યાંક ફરવા લઈ જા, એવી જગ્યાએ લઈ જા કે જ્યાં નિરવ શાંતિ હોય..
અને આજે રાત્રે તેણે લિથિયમનો ઓવરડોઝ લઈ હંમેશા માટે શાંતિ લઈ લીધી...... "

રાજનની આંખોમાં આંસુ અને ગળામાં ડૂમો બાઝી ગયા..

"આ લિથિયમ વળી શું છે..?"
જાડેજાએ ત્યાં ઉભેલા ડૉક્ટરને પૂછ્યું.

"બાય પોલર ડીસીઝ" ની ટ્રીટમેન્ટમાં મૂડને સ્ટેબલ કરવા માટે આ નામની દવા વપરાય છે..!"
પાછળથી ડોક્ટર નો અવાજ આવ્યો,

"અને પી.એમ. રિપોર્ટ કાલે આવી જશે એટલે બધો જ ખ્યાલ આવી જશે કે મૃત્યુનું કારણ શું છે..! "
જાડેજા એ રાજનની સામે જોઈને કહ્યું.

રાજનની ઉભો થયો, જાડેજાની જોડે જઈ,
તેમની આંખોમાં આંખો પરોવીને બોલ્યો,

"તમારી તમામ ફોર્માલિટી પૂરી થઈ ગઈ હોય તો હું મારી પત્નીને અંતિમવિધિ માટે ઘરે લઈ જઈ શકું..?"

"યસ મિસ્ટર ઑબરોય,
યુ કેન..! "
જાડેજા એ જવાબ આપ્યો..

જાડેજા અને નાથુ તો ક્યાંય સુધી રાજનને જતાં જોઈ રહ્યા ,

ઘટનાના થોડા સમય બાદ,
હોસ્પિટલની બહાર આવેલી ચા ની ટપરી પર,

"સાહેબ આ હાઈપ્રોફાઈલ મોણસોના બૈરા જ ચમ વડી આપઘાત કરતા હશે..?"
ચા ની ચૂસકી લેતાં લેતાં નાથુએ જાડેજાને સવાલ કર્યો.

ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજાએ મૂછો પર તાવ દેતા કહ્યું,
"કારણ કે નાખ્યા તેમાંના મોટા ભાગના કેસ તો સ્યુસાઇડ હોતા જ નથી મર્ડરને સ્યુસાઇડ નું રૂપ આપવામાં આવે છે.
આ કેસમાં પણ મને આવી જ કંઈક ગંધ આવે છે,
પણ પુરાવા વગર જો આ લાટ સાહેબ નો કોલર પકડવા જઈશું તો કમિશનર સાહેબ આપણા જ કપડાં ઉતારી નાખશે..!"
જાડેજા અને નાખવું બંને હસવા લાગ્યા..

"કાલે આવવા દો પોસ્ટ મોર્ટમ રિપોર્ટ..
ખબર પડી જશે કે આ કેસ કેટલી કરવટ બદલે છે..!"
જાડેજા બોલ્યા

બીજા દિવસે,
સવારે 10 વાગ્યે,

પી.એમ. રિપોર્ટ ટેબલ પર પડ્યો હોય છે,
જાડેજા ની આંખો તે આખો રિપોર્ટ વાંચી ચમકે છે.
નાથુ આ ચમકારાને ઓળખી ગયો.

"સાહેબ કંઈક મોટું જાણવા મળ્યું લાગે છે??"
નાથુથી બોલાઈ ગયું

"વાત એટલી મોટી છે કે હવે તો રાજનને પર્સનલી જ મળવું પડશે અને એે પણ વોરંટ વગર જઈશ તો પણ એ કંઈ બોલી જ નહીં શકે..!"
જાડેજા ના અવાજમાં રણકાર હતો.

થોડીક વારમાં તેઓ રાજનની ઑફિસમાં પહોંચ્યા,

"તમારા બોસને મળવું છે,
હશે ટાઈમ..? "
ઈન્સપેકટર જાડેજા એ રાજનની સેક્રેટરી ને પૂછ્યું.

"આવો ને સર, પ્લીઝ.. "
ઑફિસમાંથી બહાર નીકળી રાજન બોલ્યો.

"ચા લેશો કે કૉફી? "
રાજને બંનેને આવકારતા કહ્યું.

"તમે આલ્કોહોલ થોડું ઓછુ લેશો તો સારું નહીં રે?
આ આંખો તમારા વ્યસનની સાક્ષી પૂરે છે."
જાડેજા એ કહ્યું..

"અને વાત છે કંઈક લેવાની તો હું થોડુંક લિથિયયમ
લઈશ..! "
જાડેજા એ હસતા હસતા કહ્યું.

"મતલબ..?"
રાજને પૂછ્યું.

"લિથિયમ મળ્યું છે તમારી વાઇફની બોડીમાંથી વધારે માત્રામાં,
પણ એ હવે તેમણે જાતે લીધું કે કોઈએ એમને આપ્યું બસ એ જ કન્ફોર્મ કરવાનું છે..!
પણ,
શંકા ફક્ત એટલા માટે થાય છે કે મહેશ્વરી મેડમ બે મહિનાથી પ્રેગનેન્ટ હતા.
એક નવો જીવ આ દુનિયામાં આવવાનો હતો, એ ખુશીમાં લોકો પેંડા વહેંચે,
આપઘાત તો કોઈ ના જ કરે...!"
જાડેજા એ ઘટસ્ફોટ કર્યો.

રાજનના પગના તળિયે થી જમીન સરકી ગઇ,
"માહેશ્વરી પ્રેગ્નેટ હતી..??"
રાજને આઘાતની ભાવથી પૂછયું.

જાડેજાના આશ્ચર્યમાં વધારે ઉમેરો થયો, તેમણે પૂછયું,
"કેમ તમને નહોતી ખબર..?"

"ઇન્સ્પેક્ટર મને માહેશ્વરી આ વિશે કોઈ જ માહિતી આપી નથી..!"
રાજન બોલ્યો.

"કદાચ નવ મહિના પછ સરપ્રાઈઝ આલવાની હશે તમોન..! "
નાથિયાથી રહેવાયું નહીં ને તે બોલી પડ્યો.

ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજાએ ત્રાંસી આંખે નાથિયા ની સામે જોઈને ચુપ રહેવા નો ઈશારો કર્યો..

"તમે ચિંતા માં કરો મિસ્ટર રાજન,
હવે તો આ સ્યુસાઇડ નહીં હોય તો ડબલ મર્ડર નો ચાર્જ લાગશે આ કેસમાં.
એક તમારી વાઈફની હત્યા અને બીજો એમના ગર્ભમાં ઉછરતા બાળકની હત્યાનો..!
ગુનેગાર જે પણ હોય તેને હું છોડીશ નહીં. "

આટલું કહી જાડેજા અને નાથુ ત્યાંથી નીકળી જાય છે...

ક્રમશઃ
ડૉ. હેરત ઉદાવત.


Wednesday, 12 August 2020

શેડ્સ ઑફ પિડિયાટ્રિક્સ: પ્રકરણ ૨૦: "તીખારો"

 શેડ્સ ઑફ પિડિયાટ્રિક્સ:

પ્રકરણ ૨૦: "તીખારો"





"કોલેજના એન્ટ્રન્સ જોડે ઉભો છું, 

મળવું છે તને..

એકવાર પ્લીઝ આવી જા....!"


વૉર્ડમાં 15 પેશન્ટના કેસ લઈને તેમની ટ્રીટમેન્ટના ઑર્ડર લખતી વખતે પ્લેટફોર્મ પર પડેલા રોમાના 'વોટ્સએપ' માં રાત્રે બાર વાગે વૈભવનો એક મેસેજ બ્લીંક થયો. 


વૈભવ નામ વાંચીને તરત જ રોમાની આંખોમાં રહેલો ઉજાગરો જાણે ઉતરી ગયો અને શક્ય એટલી ઝડપથી એ મેસેજ રોમાએ વાંચ્યો. 

બે સેકન્ડ માટે તો રોમાની ખુશીઓનો પાર જ જાણે ના રહ્યો પણ એ આનંદ તરત જ ઓસરાઈ ગયો.

રોમા નું વૈભવ સાથે છ મહિના પહેલાં જ બ્રેકઅપ થઈ ગયું હતું. 


"તું તારા ઘરવાળાને મારા માટે મનાવી કેમ નહીં શકે? જો તારે તારી વાત પરથી ફરી જ જવું હતું તો મારી સાથે આ સંબંધ જ કેમ રાખ્યો??"


છ મહિના પહેલા વૈભવ સાથે રોમાની થયેલી એ છેલ્લી મુલાકાત અને તેના છેલ્લા શબ્દો તેને યાદ આવી જાય છે. 


"જે મારી સાથે મેરેજ કરવા કમિટ ના કરી શકે એને પ્રેમ કરીને શું ફાયદો..?"

આટલું મનમાં વિચારી શક્ય એટલી હિંમત ભેગી કરીને એણે રીપ્લાય કર્યો,


"સોરી, મને તને મળવાની કોઈ ઈચ્છા નથી."

રોમા એના પક્ષે સાચી હતી પણ એ ત્રણ વર્ષનો પ્રેમ કઈ રીતે ભૂલવો..? 

અને એ પણ એમબીબીએસના વર્ષોમાં થયેલો એ પહેલો પ્રેમ. 

વૈભવના એક મેસેજે તેને આ ત્રણ વર્ષ ની બધી જ યાદો ફરી તાજી કરાવી દીધી. 

વૈભવની સાથે વિતાવેલી એક એક પળ દ્રશ્યોની જેમ તેની આંખોની સામે વારેવારે આવી રહી હતી. 

અને જે કાગળ પર ટ્રીટમેન્ટ ના ઑર્ડર લખવાના હતા, એના પર આંસુઓ જાણે પથરાવા લાગ્યા, 

એ કાગળ આખો ભીનો થઇ ગયો પણ યાદો સુકાવાનું નામ જ લેતી ન હતી. 




અચાનક રોમાને પાછળથી એક અવાજ સંભળાયો, 

"શું થયું પાછુ તને આજે? "

અવાજ રોમાના સિનિયર પરીક્ષિતનો હતો. 


"કંઈ નહીં પરીક્ષિત ભાઈ, અમસ્તું જ એ તો..!"

લાગણીઓને માંડ માંડ સંભાળતા રોમા બોલી.


"પહેલા તો તું ભાઈ ભાઈ ના કરીશ આખો દિવસ..!"

પરીક્ષિતે ગુસ્સાથી કહ્યું.


રોમાનું ધ્યાન હજી વૈભવની યાદોમાં જ ડૂબેલું હતું. 


"રોવું શેનું આવે હંમેશા આટલું પણ...??"

પરીક્ષિતે ઘાટો પાડતાં કહ્યું..


રોમાથી હવે ના રહેવાયું, 

બધા જ કેસ પ્લેટફોર્મ પર જોરથી પછાડીને તે ઉભી થઇ અને ગુસ્સામાં બોલી, 

"શું છે તમારે.?

આવે રડવાનું, દુઃખ થાય તકલીફ થાય એટલે આંખોમાં પાણી આવે જ..! "

બોલતા બોલતા ફરીથી રોમાની આંખોમાંથી આંસુ છલકાયા અને ગળામાં ડૂમો બાઝી પડ્યો.


"એક જ માણસ છે આ દુનિયામાં..?

જે વાત પતી ગઈ એ પતી ગઈ એને વારે-વારે યાદ કરીશ તો દુઃખી જ થઈશ. આજુબાજુ નજર તો કર, શું ખબર કોઈ બીજો સારો છોકરો પણ તને મળી જાય..!"

પરીક્ષિતે સાંત્વના આપતા કહ્યું. 


"તમે નહીં સમજો પરીક્ષિત.. "

રોમાએ માથું નીચે કરીને ઉદાસીમાં જવાબ આપ્યો. 




"શું નહીં સમજો..?

મારી સામે જો, હું નથી ગમતો તને...?"

ગુસ્સામાં પરીક્ષિતે કહ્યું.


રોમાનું મગજ જાણે બંધ જ થઈ ગયું. 

પહેલી ૨ મિનિટ તો એ કંઈ બોલી જ ન શકી પછી ધીમેથી બોલી, 


"તબિયત તો સારી છે ને તમારી, 

અચાનક શું થઇ ગયું તમને..?"


"અચાનક નહીં, છેલ્લા છ મહિનાથી..!

દેખ મને તો બહુ ગમે છે પણ તારો ટાઈમ તું લે મને કંઈ ઉતાવળ નથી. હું રાહ જોઈશ તારા જવાબની. આજે બહુ હિંમત કરીને મારા દિલની વાત કરી છે તને..!"   પરીક્ષિતે થોડી શબ્દો માં નરમાશ લાવી કહ્યું.


આવું તીખું પ્રપોઝલ રોમાની સમજ માં જ ના આવ્યું, તે તરત જ ત્યાંથી જતી રહી..

આખી રાત મોડા સુધી તેણે વિચાર્યું .

છેલ્લા છ મહિનામાં પરીક્ષિત દ્વારા મળેલા ઘણા ઈશારા નો અર્થ પણ તેને આજે સમજાયો. 


મેડિકલ ફીલ્ડ માં સિનિયર અને જુનિયર વચ્ચેનો સંબંધ ખટરાગ થી ભરપૂર જ હોય છે. 

એટલે રોમાએ એ નજરોથી ક્યારેય પરીક્ષિતને જોયેલો જ નહીં અને પરીક્ષિત સ્વભાવથી થોડો કઠોર હોવાથી રોમા તો શું તેના બીજા જુનિયર્સ પણ પરીક્ષિત થી ડરતા. 

કઈ કેટલીયે ગડમથલ બાથ રોમાને ઉંઘ આવી.


બીજા દિવસે સવારે રાઉન્ડ પત્યા પછી રોમા કન્સલ્ટન્ટ વડે પેશન્ટના માટે આપવામાં આવેલા ચેન્જ પતાવતી હતી ,ત્યાં અચાનક પરીક્ષિત વોર્ડમાં આવ્યો અને એક ખુરશી લઈને રોમાની સામે બેસી ગયો. 


"પછી શું વિચાર્યું કાલનું,,?

દેખ કોઇ ફોર્સ નથી. મને તું ગમે છે એટલે મેં કીધું, 

તું ના પાડવાની હોય તો પણ ના પાડી શકે છે મને ખોટું નહીં લાગે...!"

ઘણા પ્રેમથી પરીક્ષિતે આજે વાત કરી..


"એ ના પાડી દો એટલે..?

ટાઇમપાસ માટે પ્રપોઝ કર્યું હતું..?

આવું જ કરવું હતું તો પૂછ્યું છે કેમ..!


રોમાએ સામે થોડી મજા લેતા કહ્યું..!!


"અય હય...!!

એવું નહીં બકા..."

પરીક્ષિત પોતાના લાક્ષણિક ટોનમાં ખુશીથી બોલ્યો.


"મને એક મહિનો આપો તમારો સ્વભાવ સમજવા માટે. એટલો સમય તો જોઇશે જ મને...!"

રોમાએ રિસ્પોન્સ આપતા કહ્યું. 


પરીક્ષિત માટે આટલો જવાબ પુરતો હતો. 


"તો આજે સાંજે જમવા જઈએ ક્યાંક જોડે? 

જો તને વાંધો ના હોય તો?? "

પરીક્ષિતે સામે પૂછ્યું. 


સામેથી આવેલી રોમાની સ્માઈલ ગ્રીન સિગ્નલ સમાન હતી...! 




મુલાકાતો વધી, એકમેકને ઓળખવા માટે સમય પણ પૂરતો મળ્યો અને એક મહિના પછી એક કેફેમાં કોર્નર ટેબલ પર બેઠેલા પરીક્ષિતને રોમાએ સવાલ કર્યો, 


"તમારે મારા પાસ્ટ વિશે કંઈ પણ પૂછવું હોય તો અત્યારે પૂછી લેજો, પછી ભવિષ્યમાં જો વારે વારે એ સવાલ ઊભો થશે તો મને વધારે દુઃખ થશે..!"


"મારે જેટલું જાણવું હતું અે તે મને કહી જ દીધું છે, મને કોઈ રસ પણ નથી એ વાતને ફરી છંછેડવામાં..!"


જ્યૂસ પીતા પીતા પરીક્ષિતે કહ્યું..!


"બસ તો હવે થોડું વજન ઓછું કરી દો અેટલે પપ્પાને મલાવી દઉં તમારી જોડે, મારા મીઠા સ્વભાવ પર તમારો થોડો ગુસ્સાવાળો તીખારો બહુ જામશે..!! "


મીઠી સ્માઈલ સાથે રોમાએ જવાબ આપ્યો...!!


રેસીડેન્સીની આ સફરમાં બે ડોક્ટરને પોતાનો પ્રેમ મળ્યો..

એક છોકરી હંમેશા એક છોકરા તરફથી એક જ વસ્તુ ઈચ્છે છે,

"કમિટમેન્ટ" કે તારી સાથે જીવનની બધી જ તકલીફોમાં હું ઉભો રહીશ..


પીડીયાટ્રીકસ ના કેસ સોલ્વ કરતાં કરતાં મેં જોયેલી ડોક્ટર કપલની આ સ્ટોરી હ્રદયને હંમેશા ખાસ રહેશે...!! ""



ડૉ. હેરત ઉદાવત. 




Saturday, 16 May 2020

“વમળ..!” પ્રકરણ ૫ : વળાંક : અંતિમ પર્દાફાશ.


પ્રકરણ ૫ : વળાંક : અંતિમ પર્દાફાશ. 

“આ સફરનો અંતિમ વળાંક વિશેષ છે, 
વિચાર્યું તુ જે મંઝિલ તેનાથી વિપરીત છે..! “




સમગ્ર ઘટનાના ૧૦ દિવસ પછી, 


અર્પણના ફોન પર અચાનક અન્વેષીનો ફોન આવે છે. 
અર્પણ ૧૦ દિવસથી અન્વેષીને ફોન કરી રહ્યો હોય છે, તેને મળવા માટે. પણ અન્વેષી ક્યાં ગુમ થઈ જાય છે તેની કોઈને ખબર સુધ્ધાં નથી હોતી. 
આવી પરિસ્થિતિમાં સામેથી અન્વેષીનો ફોન આવતા જોઈને અર્પણની ખુશીનો પાર ના રહ્યો. 
ફોન ઉપાડીને તે બોલ્યો, 
"ક્યાં છે તુ અન્વેષી? કેટલાય દિવસોથી તને શોધવાનો પ્રયાસ કરું છું, એક વાર તો મારી જોડે વાત કર."

"મારે મળવું છે તને? મળીશ?"
સામે છેડેથી અન્વેષીએ સ્પષ્ટ સવાલ પૂછયો. 

"હું અધીરો છું અન્વેષી તને મળવા માટે, તુ કે ત્યાં મળવા આવીશ. "
અર્પણ બોલ્યો. 

"ધોલપુર ગામ આવી જા, 
હું અહીં જ છું. "
આટલું બોલીને અન્વેષી ફોન કટ કરી દે છે. "



અર્પણ એક સેકન્ડનો પણ વિચાર કર્યા વગર ધોલપુર જવા નીકળ્યો. 
ગામમાં પહોંચતા સુધીમાં તો સૂરજ આથમી ચૂક્યો હતો. અંધારું ઘેરાવા લાગ્યું. પૂનમની આજે રાત હતી, ચંદ્ર અવકાશમાં દિપી રહ્યો હતો. 

અર્પણે તરત અન્વેષીને ફોન કર્યો, 
"ક્યાં છે તું? હું આવી ગયો છું ધોલપુરમાં. "

"એ જ જગ્યાએ, જ્યાં આપણે હંમેશા મળતા હતા, જલદી આવ, આ નદી પરના પૂલ ઉપર હું ઉભી છું. "
અન્વેષી એ કહ્યું. 

અર્પણ ભાગતો ભાગતો અન્વેષીને મળવા પહોંચ્યો. 
અર્પણ જ્યારે છેલ્લી વાર અન્વેષીને મળીને અમદાવાદ આવવા નીકળેલો ત્યારે જોયેલી અન્વેષીની આબેહૂબ ઝલક તેને આજે દેખાઈ. 
એજ ચોલી અને એ જ ઘેરાવદાર  ઘાઘરો, આંખોમાં આંજેલુ એ કાજળ, અને એ નાજુક કમરની ફરતે બંધાયેલો કમરબંધ. જાણે કે ગામઠી સુંદરતાનું જીવંત ચિત્ર અર્પણની આંખોની સામે જ તરી રહ્યું હતું. 
અર્પણ તેની પાસે પહોંચ્યો, 
ચંદ્રના એ પ્રકાશમાં બંનેનુ પ્રતિબિંબ એ નદીના પાણીમાં પડી રહ્યું હતું. 
પાણીમાં પડછાયાનો ઉમેરો થતા અન્વેષી બોલી, 
"આવી ગયો અર્પણ, ક્યારની તારી જ રાહ જોતી હતી. "

ચહેરા પર અન્વેષીના અર્પણે એક ઉષ્માનો અનુભવ કર્યો પણ તેના અવાજમાં અલગ જ પ્રકારની ઠંડક હતી. 
"સોરી અન્વેષી ઘણી બધી વાતો માટે. મારો પ્રેમ સાચો હતો પણ પપ્પાને હું આપણા લગ્ન માટે મનાવી ના શક્યો. તારાથી દૂર રહેવું મારા માટે અસહનીય હતું, એટલે જ હું નશામાં સપડાયો, પણ હું તને ખાતરી આપું છું કે હવે તું મને મળી ગઈ છે એટલે આ બધી જ ખરાબ આદતો હું છોડી દઈશ. "

"આદતો પછી છોડજે, 
પહેલા તો મારે તારી પાસેથી ઘણી વસ્તુઓના જવાબ જાણવાના છે. "
વ્યંગમાં અન્વેષી બોલી. 

"શેના જવાબ અન્વેષી? "
અર્પણે પૂછયું. 

"તને ખબર છે છેલ્લી વાર આપણે જ્યારે મળ્યા ત્યારે ગામમાં એક યુવાન છોકરાની હત્યા થઈ હતી. એ હત્યા પાછળનો મુખ્ય કાવતરાબાજ કોણ હતો તને ખ્યાલ છે? "
અન્વેષી એ પૂછ્યું. 

"ના, મને આ વિષે કોઈ જ માહિતી નથી. "
અર્પણે કહ્યું. 

"હત્યા કરાવવા વાળા બીજા કોઈ નહીં પણ તારા જ પિતા ચંદ્રકાન્ત ગોરી હતા, તેમના કહેવાથી જ આખા ગામ વચ્ચે તે છોકરાની હત્યા કરવામાં આવી."



"હું દુઃખી છું એ વાતને લઈને, પણ એની સજા તો ઈશ્વરે છબીલ કાકાના હાથે તેમને અપાવી જ દીધી. "
અર્પણે જવાબ આપ્યો. 

"હા, એમની સજા તો એમને મળી ગઈ, અને હવે તારો વારો. "
ગુસ્સાભરી આંખોથી અન્વેષી એ અર્પણની સામે જોયું. 

"મારો વારો કેમ અન્વેષી, મેં શું કર્યું? "
મૂંઝવાતા અર્પણ બોલ્યો. 

"કારણ કે જે દિવસે તું અમદાવાદ પાછો જવાનો હતો તેની આગલી રાત્રે મેં તને સ્વપ્નીલ નામના કોઈ વ્યક્તિ સાથે વાત કરતા સાંભળી લીધો હતો કે, અહીં મારી વાસના સંતોષવા એક છોકરી મળી ગઈ છે. પણ લોચો એ છે કે તે ખેતમજૂરની છોકરીને મહારાણી બનવું છે, લગ્ન કરવાની ખોટી જીદ લઈને હવે તે બેઠી છે. એટલે અને છેલ્લુ ગુડ બાય કહી હું કાલે અમદાવાદ પાછો જ આવું છું. "
અન્વેષી એ વાતને નવો જ વળાંક આપતા કહ્યું. 

અર્પણ ૨ સેકન્ડ માટે અન્વેષી ને જોઈ રહ્યો અને પછી બોલ્યો, 
"અચ્છા તો તે બધું સાંભળી જ લીધુ હતું તો ગોળ ગોળ વાત કરવાનો હવે કોઈ અર્થ નથી. હા હું ટાઈમ પાસ જ કરતો હતો તારી જોડે, જો વાસનાની ભૂખ તને પણ હતી અને મને પણ, જે આપણે એકબીજાની મરજીથી પૂરી કરી. વાત ત્યાં જ પૂરી થાત પણ લગ્નની જીદ કરી તે મારું મગજ જ બગાડી નાખ્યું. મારે લગ્ન ત્યારે પણ ન હતા કરવા ના તો અત્યારે કંઈ કરવાની ઈચ્છા છે. આ તો તે આજે સામેથી આમંત્રણ આપ્યું તો મને એમ કે આજે કદાચ તને ફરીથી ભૂખ લાગી હોય તો તને સંતોષ આપવા માટે જ હું અહીં આવ્યો હતો. "
આટલું કહી નિર્લજ્જતાથી અર્પણ હસવા લાગ્યો. 

"ભૂખ?, હું તને હકીકતમાં પ્રેમ કરતી હતી અર્પણ, ભૂખ સંતોષવા વાળી વૈશ્યાને પણ લાગણીઓ હોય છે પણ તને આ સમજાવાનો કોઈ અર્થ નથી. "
અન્વેષી એ કહ્યું. 

"સમજવું પણ નથી, પણ ગમે તે હોય આ બધામાં મને એક મોટો ફાયદો થઈ ગયો, તારા બાપે ગોરીને પતાયો અને બધી જ સંપત્તિ મારી થઈ ગઈ. "
એમ કહી અર્પણ ફરી હસવા લાગ્યો. 

"એટલું સરળતાથી ક્યાં બધુ મળે છે અર્પણ? "
અન્વેષી બોલી. 

"કોણ રોકશે મને? "
અર્પણ બોલ્યો. 

"હું રોકીશ તને.. "
અન્વેષી એ અર્પણની આંખોમાં અાંખો નાખીને કહ્યું. 

અર્પણ કંઈ વિચારે એ પહેલાં તો અન્વેષી એ પોતાના કમરબંધમાં સાચવીને બાંધેલું તીક્ષ્ણ નાનકડુ ચપ્પુ કાઢ્યું અને તેની તીક્ષ્ણ ધાર અર્પણની ગરદનની ડાબી તરફ ભોંકી દીધું, લોહીની ધાર ક્ષણિક વારમાં વહેવા લાગી. 
અન્વેષી ધીરેથી અર્પણ પાસે ગઈ, તેના ગાલ પર પોતાના હોઠોને સ્પર્શીને એક કિસ કરી અને ધીરેથી તેના કાનની પાસે જઈને બોલી, 

"ગુડ બાય અર્પણ ગોરી. હું કોઈની ભૂખ સંતોષવાનુ સાધન નથી, તને અને તારા બાપને મારવાનો પ્લાન ઘણો પહેલેથી હતો. એક કામ મારા પપ્પા એ પૂર્ણ કર્યુ અને બીજુ આજે હું કરીશ પૂરું."
આટલું બોલી અન્વેષી એ અર્પણને એ પૂલ પરથી ધક્કો મારી દીધો. 
અર્પણ સીધો નદીમાં પડ્યો. 

અન્વેષી અર્પણને જોઈને બોલી, 
"આ નદીની એક વિશેષતા છે અર્પણ, 
જે જગ્યાએ તુ નદીમાં અત્યારે તરફડીયા મારી રહ્યો છે, ત્યાં ઉંડો ધરો છે. ત્યાંના વમળોમાં તારા શરીરની સાથે તારી આત્માને પણ મુક્તિ મળી જશે. "



જોતજોતામાં અર્પણ એ વમળોમાં અલિપ્ત થઈ ગયો. 
અન્વેષી આખી રાત એ પૂલ ઉપર ઉભી રહી, વહેલી સવારે આ તમામ યાદોને ખરાબ સપના રૂપે ખંખેરીને તે અમદાવાદ આવવા નીકળી. 

"આખી જીંદગી તમને જેલમાં નહીં જ સડવા દઉં પપ્પા, આજે આપણે જીત થઇ છે, 
અને આર્ટિકલ લખવા પેન ઉપાડી"
આર્ટિકલનુ ટાઈટલ હતું, 
"અર્પણ ગોરી એ પિતાના મૃત્યુના આઘાતમાં ધોલપુર ગામની નદીમાં ઝંપલાવી કરી આત્મહત્યા, વહેણ વધારે હોવાથી લાશ મળવી અશક્ય....! "




સંપૂર્ણ. 

ડૉ. હેરત ઉદાવત.

Thursday, 14 May 2020

"વમળ"(એક રહસ્ય) પ્રકરણ ૪:અત્તર :ખૂનની મહેક


"વમળ"(એક રહસ્ય)
પ્રકરણ ૪:અત્તર :ખૂનની મહેક





“કોણે કહ્યું કે મહેક સુંદરતાની વ્યાખ્યા આપે છે, 
સાચવીને રેહજો,આ મહેક ખૂનીને તાગ આપે છે.”




રસ્તામાં પાછા આવતા ઈન્સપેકટર જાડેજાને યાદ આવી ગયું હતું કે આવા ફૂલ અને બીજ તેમણે પહેલાં ક્યાં જોયા હતા. 
અને તેમાંથી મળેલા કેમિકલ વિષે જાણ થતા જ તેઓ તાત્કાલિક ગોરી સાહેબના ઘરે પહોંચ્યા. 
ગોરી સાહેબના રૂમની અગાશીમાં પહોંચી તેમની નજર ચારે બાજુ ફરવા લાગી, 
ત્યાં ઘણા બધા કૂંડા હતા જેમાં જાતભાતની વનસ્પતિના છોડ હતા. તેમની નજર ફરતી ફરતી એક કૂંડા પર સ્થાયી થઈ. આબેહૂબ એજ વનસ્પતિ અને એવા જ ફૂલ કે જે ઈન્સપેકટર જાડેજાએ ધોલપુર ગામમાં ગોરી સાહેબના ખેતરમાં જોયા હતા. 
ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજાની નજર સીધી જ ગોરી સાહેબના  નોકર રામજી કાકા તરફ ગઈ. 

"આ ફૂલ શેના છે, કાકા..?"
કડકાઈથી જાડેજાએ પૂછ્યું. 

"ખ..ખ.. ખબર નથી સાહેબ..!"
રામજી કાકાની જીભ લપસી, એટલે જાડેજા ની આંખો ચમકી. 
કેસને ઉકેલવાની જાણે જાદુઈ ચાવી એમના હાથમાં લાગી હતી. 

"કસ્ટડીમાં લો આ કાકાને. "
ઈન્સપેકટર જાડેજાએ આદેશ આપ્યો. 

રામજીકાકાને કસ્ટડીમાં લેવામાં આવ્યા. 
ઉંમર ઘણી વધારે હોવાથી તેઓ જૂઠું બોલી શકે તેમ ન હતા. 
ઈન્સપેકટર જાડેજા વડે કરવામાં આવેલા બે ઊંચા ઘાટાં માંતો આખુ રહસ્ય બહાર આવી ગયું. મુખ્ય આરોપીનું નામ તરત જ રામજીકાકાએ કહી દીધું. 

બીજા દિવસે સવારે, 
કેસ સાથે જોડાયેલા તમામ લોકોને પોલીસ સ્ટેશનમાં બોલાવવામાં આવ્યા. 
મુખ્ય અપરાધીની ધરપકડ તો રાતે જ જાડેજાએ કરી દીધી હતી અને ગુનેગારે ગુનો કબૂલ પણ કરી દીધો હતો. 

"ગુનેગાર કોણ છે? જલદી જણાવો..!"
આજીજી કરતાં પ્રણય બોલી રહ્યો હતો. 

જાડેજાએ મૂછોને તાવ દેતા દેતા આંખોથી જમણી તરફ ઈશારો કર્યો. 
કોન્સ્ટેબલ એક વ્યક્તિને હાથમાં હથકડી  પેરાવીને લઈને આવ્યો.
ગુનેગારને જોઈ બધાંની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. 

અન્વેષીએ જોરથી ચીસ પાડી, 

"તમારાથી ભૂલ થાય છે સર,આ શક્ય જ ન બને..! "



"ઇમોશન્સ કંટ્રોલમાં રાખો અન્વેષી મેડમ. 
ગોરી સાહેબના હત્યારા બીજુ કોઈ નહીં પણ તમારા પપ્પા છબીલ કાકા જ છે. 
છબીલ કાકા એ જ આ બધો તખ્તો તૈયાર કર્યો હતો. 
વાત જાણે એમ છે કે અર્પણ અને અન્વેષીના સંબંધોને લઈને છબીલ કાકા ઘણાં જ ખુશ હતાં. તેમને હતું કે ચંદ્રકાંત ગોરી સાહેબને આ બંનેના લગ્નથી  વાંધો નહીં હોય .
પણ અેમને ઘણો મોટો વાંધો હતો. 
અર્પણની વાત સાચી હતી, ગોરી સાહેબે અન્વેષીને મારી નાખવાની ધમકી ખાલી અર્પણને જ આપી હતી એવું ન હતું. 
તેમણે આવીજ ધમકી છબીલ કાકાને પણ આપી હતી જ્યારે તેઓ અન્વેષીના સગપણની વાત કરવા ગયેલા.
અને અન્વેષીને જર્નલિસ્ટ બનાવી, અમદાવાદમાં નવું ઘર અપાવી અને બીજા ઉપહારોથી ગોરી સાહેબે છબીલ કાકાનું મોઢું જ જાણે સીવી લીધું.

"એક મજૂરની દિકરી મહેલમાં ના શોભે..!"
ગોરી સાહેબે બોલેલું આ વાક્ય છબીલ કાકા ને ઘણું ડંખતું હતું. 
બદલાની ભાવના ઘણી તીવ્ર હતી. 
રામજી કાકા સાથે બેસીને એમણે ગોરી સાહેબની હત્યાનો તખ્તો ઘડવાનો શરૂ કર્યું. 
વર્ષોથી ખેતી કરેલો માણસ, તમામ વનસ્પતિ અને ફૂલોની સારી જાણકારી પણ છબીલ કાકા પાસે હતી.
ધોલપુર ગામની એક અનોખી ખાસિયત છે, 
યુરોપિયન દેશોમાં એક વનસ્પતિ ઉગે છે, "એકોનિટમ નેપોલિસમ". ધોલપુરની જમીનોમાં ગોરી સાહેબના ખેતરોમાં પણ આ વનસ્પતિના છોડ ઉછરી રહ્યા છે. 
આ વનસ્પતિ વિષે ખાલી છબીલ કાકાને જ જાણ હતી. તે ફૂલોમાંથી મળતી અનોખુ તત્વ એટલે 
"એકોનાઈટ".


તેની ખાસિયત એ છે કે જરૂર કરતાં વધારે પ્રમાણમાં જો લોહીમાં ભળે તો તે વ્યકિતના શ્વાસ અને હૃદય બંધ કરવાની ક્ષમતા ધરાવે છે.
અને તેનાથી પણ સૌથી મોટી ખાસિયત તેની એ છે કે તે કેમીકલ કદી રિપોર્ટમાં ડિટેક્ટ પણ નથી થઈ શક્તું. 
છબીલ કાકાની બુદ્ધિને પણ ધન્યવાદ આપવા જેવું છે, તેમણે એકોનાઈટનો પાવડર બનાવ્યો અને એ પાવડર એમણે રામજી કાકાની મદદથી અર્પણે ગોરી સાહેબને ભેટ આપેલા પર્ફ્યુમમાં નખાવ્યો. 
રામજી કાકા રોજ રાત્રે એ પર્ફ્યુમ ગોરી સાહેબના બ્લેન્કેટમાં છાંટતા રહ્યા. સુગંધ સારી હોવાથી તેનો વિરોધ પણ ગોરી સાહેબે ના ઉઠાવ્યો. 
અને પછી અનોખો સંજોગ સર્જાયો. 
જે રાત્રે ગુસ્સામાં અર્પણે પિસ્તોલ ઉગામી એ જ રાત્રે એકોનાઈટે  પોતાની અસર બતાવી.
એજ રાત્રે ગોરી સાહેબને એકોનાઈટે ચીર નિંદ્રાની ભેટ આપી. "

વાતને પૂર્ણ કરતાં ઈન્સપેકટર જાડેજા બોલ્યા. 



વાત સાંભળીને ત્યાં હાજર બધા જ સ્તબ્ધ હતા. 

"માફ કરી દેજે દિકરી, મારું અપમાન મને સહન થાય પણ તારું અપમાન તો હું સહન નહીં જ કરી શકું, 
જાડેજા સાહેબ સાચું જ કહે છે, મેં જ ખૂન કર્યું છે ચંદ્રકાન્ત ગોરીનું. મને એમ હતુ કે હ્રદય રોગના હુમલાની વાતમાં આ ખૂન દબાઈ જશે અને પછી મારી દીકરી અને અર્પણના લગ્નમાં કોઈ વાંધો નહી આવે, 
પણ મારુ કપટ પકડાઈ જ ગયું અને તેની સજા ભોગવવા હું તૈયાર છું "
છબીલ કાકાએ પોતાનો ગુનો કબૂલતા કહ્યું. 



આંસુ લૂછતા લૂછતા અન્વેષી પોલીસ સ્ટેશનની બહારની તરફ ભાગી, તેને સંભાળવા અર્પણ તેની પાછળ દોડ્યો. 

"બદલો અને ખોટી અપેક્ષાઓ જીંદગી બરબાદ કરવા સક્ષમ છે.
એક સાથે બંને અનાથ થયા, 
અર્પણે પોતાના પિતા હંમેશા માટે ખોયા અને અન્વેષીના પપ્પા ખૂનના ગુનામાં આજીવન કારાવાસ મળ્યો. "
ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજા કંઈ ક્યાંય સુધી મનમાં વિચારી રહ્યા, આજે તેમને કેસ પૂર્ણ કરવાનો એટલો આનંદ ના મળ્યો.


પણ થોડાક દિવસો બાદ પેપરમાં બીજા એક સમાચાર છપાયા, જે અકલ્પનીય હતા. .. 



ક્રમશઃ
ડૉ. હેરત ઉદાવત. 


Tuesday, 12 May 2020

પ્રકરણ ૩ :સૂરાગ : એક ષડયંત્રની શરૂઆત


પ્રકરણ ૩ :સૂરાગ : એક ષડયંત્રની શરૂઆત

“ચારેબાજુ જોયું તો ઘોર અંધારૂ ફેલાયું છે, 
સૂરાગની બધી કડીઓ નીચે એક સત્ય છુપાયું છે.”






બીજી બાજુ પોલીસ સ્ટેશનમાં અર્પણ ઈન્સપેકટર જાડેજાની સામે બેઠો હતો. 
"આટલી બધી નફરત કે પોતાના પપ્પાનું સીધું ખૂન જ કરી નાખ્યું..?"
ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજાએ પ્રશ્ન કર્યો. 

"પોસ્ટ મોર્ટમ રિપોર્ટ જોઈ શકો છો કે મૃત્યુ હાર્ટ એટેકથી થયું છે. પ્રમાણ વગર મારા પર ખૂનનો આરોપ ના મૂકો..!"
સ્પષ્ટ શબ્દોમાં અર્પણ બોલ્યો. 

"તો પછી એ રાતે તમારા પપ્પાની તરફ પિસ્તોલ તાકવાની જરૂર કેમ પડી હતી? કારણ કે મનસૂબો તો એમને ખતમ કરવાનો જ તમારો હતો..!"
ઈન્સપેકટર જાડેજાએ ઘટસ્ફોટ કર્યો. 

"એ બધું તમને કઈ રીતેખબર?"
ગૂંચવાતા ભાવે અર્પણ બોલ્યો. 

"આ તમામ ઘટના રાત્રે તમારા વિશ્વાસુ નોકર રામજીકાકા ની સામે જ બનેલી છે, કદાચ તમે દારૂના નશામાં એટલા ડૂબેલા હતા કે તમને યાદ પણ નહીં હોય..!"
કડકાઈથી જાડેજા બોલ્યા. 

"મને માફ કરી દો સર, મને ગુસ્સો આવી ગયો હતો. 
હું નફરત કરું છું મારા બાપને કબૂલું છું એ વાતને. 
પણ એમનું ખૂન મેં નથી કર્યું. ભલે એમણે ઘણું ખોટું કર્યું પણ એમનો જ વિનાશ કરૂ એટલો નપાવટ હું નથી જ. "
ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડતા અર્પણ બોલ્યો.
ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજાને કોણ જાણે કેમ પણ અર્પણની વાત માં એક સત્ય દેખાયું. 

"નફરતનું કંઈ ખાસ કારણ? "
જાડેજાએ શાંતિથી પૂછ્યું. 



"એક છોકરીને પ્રેમ કરતો હતો સર, અન્વેષી નામ છે એનું.

 ખેત મજૂર ની દીકરી હતી, પપ્પાને વાત પણ કરી. પણ એમણે ધસીને ના પાડી દીધી.
ઉલટું મારા હાથે એક પત્ર લખાવ્યો કે હું એની સાથે મેરેજ કરવા નથી માગતો અને મને ધમકી આપી કે જો એની સાથે લગ્ન કરીશ કે એને મળવાની કોશિશ પણ કરીશ તો તેઓ અન્વેષીનું ખૂન કરાવી દેશે. 
એમણે અન્વેષીના નજર અને દિલ બંનેમાંથી મને નીચો કરી દીધો. ગુસ્સો તો બહુ જ હતો મારા બાપ પર મને પણ અન્વેષીના જીવથી વધારે કંઈ ન હતું.
તમે કિધુ ને કે કદાચ હું નશામાં હોઈશ.
અન્વેષીથી દૂર થયો ત્યારથી જ તમામ પ્રકારના નશાનો હું આદી બન્યો. 
જ્યારે પિસ્તોલ પપ્પાની સામે ઉગામી ત્યારે દારૂ મારા માથે ચડેલો હતો સર..!"

ઈન્સપેકટર જાડેજાને અર્પણની વાતમાં થોડા સત્યની મહેક આવી. 
વધુ માહિતી સુધી પહોંચવા તેમણે અન્વેષીના ઘરે જવાનું નક્કી કર્યુ. 


ગોરી સાહેબના મ્રુત્યુ ના ૧ સપ્તાહ બાદ, 
સાંજના આઠ વાગ્યાનો સમય, 
"હું ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજા, 
ચંદ્રકાંત ગોરીના રહસ્યમય મૃત્યુના વિષયમાં તમારા જોડે વાત કરવા આવ્યો છું. "

"હા સર, બોલોને. શું પૂછવું છે તમારે? "
છબીલ કાકા બોલ્યા. 

"જુઓ મને ગોળ ગોળ વાત કરવી પસંદ જ નથી, 
સીધો જ સવાલ પૂછીશ, 
અન્વેષી શું તમે અર્પણને પ્રેમ કરો છો? "

"કરતી હતી સર, પણ હવે નફરત સિવાય કશું જ નથી...!"
અન્વેષીએ ત્વરિત જવાબ આપ્યો.
 
"અર્પણ નું કહેવું એમ છે કે ચંદ્રકાંત ગોરીએ તેને એવી ધમકી આપેલી કે જો એ તમારી સાથે લગ્ન કરશે તો ગોરી સાહેબ તમારું કાસળ કઢાવી નાખશે."

આ સાંભળી અન્વેષી ૨ મિનિટ માટે ચૂપ રહી,પછી મોટે મોટેથી હસવા લાગી અને બોલી, 

"તમને ઉલ્લુ બનાવે છે સાહેબ.!"

"શબ્દો થોડા સંભાળીને બોલો મેડમ, તમે ઇન્સ્પેક્ટર જોડે વાત કરી રહ્યા છો. "
ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજાએ કડકાઈથી કહ્યું. 

"સોરી સર, પણ ગોરી અંકલ આવું કંઈ જ ના કરી શકે. ઉલટું તો એમણે તો મને ભણાવવા માટે આટલી મદદ કરી છે. આજે જર્નાલિઝમ કરીને હું જે ગર્વથી જીંદગી જીવુ છું એ એમની જ દેન છે. 
તેઓ મને ગામડેથી અમદાવાદમાં લાવ્યા. 
આટલું સારું મકાન લઈ આપ્યું. પપ્પાને પણ અમદાવાદ શિફ્ટ કરાયા. અમારી એક નવી જિંદગીની શરૂઆત કરાવી. મારા અને અર્પણના લગ્ન માટે કદાચ તેઓ માની પણ જાત. અર્પણે જે પત્રની વાત કરી રહ્યો છે, એ છે મારી પાસે.
અને મને નથી લાગતું કે ગોરી અંકલે બળજબરીથી એની જોડે કંઈ પણ લખાવ્યું હોય, 
તેણે એક મોટી વાત મારાથી છૂપાવી હતી કે તેને કોઈ વ્યસન નથી. વાસ્તવિકતામાં તમામ નાના મોટા ડ્રગ્સનો તે વ્યસની હતો. તેની આ વાત માટે તો ગોરી અંકલ પણ હંમેશા ચિંતામાં રહેતા. એને રિમાન્ડમાં લો સર, એ કંઈક તો છૂપાવી રહ્યો છે તમારી જોડે. "

કેસ ગૂંચવાઈ રહ્યો હતો. 
કોણ સાચું, કોણ ખોટું એનો તાગ કાઢવો મુશ્કેલીભર્યો હતો. 
ઈન્સપેકટર જાડેજાએ આખા કેસની સઘન તપાસ કરવાનું શરૂ કર્યું. 
એક રાત્રે ફોરેન્સિક લેબના અધિક્ષક ડૉ. અશોકકુમાર સાથે બેસીને તેઓ વિચારે ચઢ્યા. 

"કોઈ જ વસ્તુ શંકાસ્પદ નથી લાગતી તમને ડૉક્ટર કુમાર.?"
આશાભરી નજરે ઈન્સપેકટર જાડેજા બોલ્યા. 

"બધી જ વસ્તુઓ બરાબર છે. કોઈ જ પ્રકારનું પોઈઝન કોઈ જ વસ્તુમાં હોય એવું જણાતું નથી. બધા જ પુરાવાને ઈન્સપેકટર જાડેજા ઉડતી નજરે જોઈ રહ્યા હતા. અચાનક એમનું ધ્યાન એક વસ્તુ પર પડ્યું ,
" આ બ્લેંકેન્ટને (ધાબળો) કેમ અહીં રાખ્યો છે ડોક્ટર કુમાર..?"
ઈન્સપેકટર જાડેજાએ સવાલ કર્યો. 

"ચંદ્રકાંત ગોરીની ડેડબોડીની આજુબાજુ રહેલી તમામ વસ્તુઓ અમે પુરાવા તરીકે લાવ્યા હતા. તમને નવાઈ લાગશે સર પણ આ કંઈ સાદો ધાબળો નથી, 
બહુ ખુશ્બુદાર બ્લેંકેન્ટ છે. તપાસ કરતાં જાણવા મળ્યું કે તેમાં "બ્લ્યુ દે ચેનલ"નામનું પરફ્યુમ છાંટવામાં આવ્યું છે. "
ડૉ. કુમારે ઘટસ્ફોટ કર્યો. 
ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજા ના મગજ માં અચાનક સવાલોની વર્ષા શરૂ થઈ.
ધાબળામાં પર્ફ્યુમ કોઈ કેમ છાંટે? આ આદત સમજવી થોડી અઘરી હતી. જાડેજાને આ પર્ફ્યુમ વાળી વાત સામાન્ય ના લાગી.. 



એ પર્ફ્યુમની બોટલ જાડેજાના મગજમાં ઘૂસી ગઈ હતી. ઘરના સદસ્યો અને તેમના મિત્રો સાથેની પૂછપરછમાં તેમને એટલું તો જાણ થઈ ગયું કે ગોરી સાહેબને પર્ફ્યુમની સુગંધનુ કોઈ એવું પાગલપન ન હતું. 
"બ્લ્યુ દે ચેનલ" પર્ફ્યુમ અમદાવાદમાં જેટલી પણ દુકાનોમાં મળે છે તેમાં જાડેજાએ તપાસ કરાવી, 
તપાસમાં જાણવા મળ્યું કે, ૬ મહિના પહેલાં અર્પણે ગોરી સાહેબને ગિફ્ટમાં આપેલું હતું. શંકાની સોય ફરી ફરીને અર્પણ તરફ જ જઈ રહી હતી. 

"તમે ગોરી સાહેબને કોઈ પર્ફ્યુમની ગિફ્ટ આપી હતી?"
ઈન્સપેકટર જાડેજાએ સીધો સવાલ કર્યો. 

"હા, ૬ મહિના પહેલાં, બ્લ્યુ દે ચેનલ નામ હતું એનું, એમની બર્થ ડે હતી એટલે અમસ્તુ જ આપેલું, એનું તો બિલ પણ મેં સાચવી રાખ્યું છે. "
અર્પણે સહજતાથી જવાબ આપ્યો. 

ઈન્સપેકટર જાડેજાને ગોરી સાહેબના રૂમમાંથી એ પર્ફ્યુમની બૉટલ પણ મળી ગઈ. એ લઈને તેવો સીધા ડૉ. કુમારને મળવા પહોંચ્યા. 

"પર્ફ્યુમમા કંઈ પણ શંકાસ્પદ વસ્તુના ટ્રેસ મળે છે, કુમાર? "
આશાભરી નજરોથી ઈન્સપેકટર જાડેજા બોલ્યા. 

"ના સર, નોર્મલ પર્ફ્યુમ જ છે. "
એક નિસાસા સાથે ડૉ. કુમાર બોલ્યા. 

"એવું લાગે છે કે જાણે બધા જ પુરાવા મારી સામે છે, ગુનેગાર પણ જાણે કે મારી સામે છે, પણ કોઈ કડીઓ જોડાતી જ નથી. "
અવાજમાં ભારે દુ:ખ સાથે જાડેજા બોલ્યા. 

"સર, તમે બધા કેસ તમારી લાઈફમાં સોલ્વ કર્યા છે, મને વિશ્વાસ છે કે કંઈક સૂરાગ તો મળશે જ."
ડૉ. કુમાર આશ્વાસન આપતા બોલ્યા. 

રાત્રે ઈન્સપેકટર જાડેજા સાબરમતીના કિનારે રિવરફ્રન્ટ જોડે ઉભા હોય છે. 
શાંત વહેતા નદીના પાણીમાં ઈન્સપેકટર જાડેજા એકીટશે જોઈ રહ્યા હતા. કેસની સાથે સંકળાયેલા તમામ લોકોના ચહેરા નદીના પાણીમાં તેમને દેખાયા.
અચાનક એમનું મન એક જગ્યાએ અટક્યું, 
બધી જ જગ્યાએ તપાસ થઈ ગઈ હતી, 
બસ બાકી હતી એક જ જગ્યા, 'ધોલપુર'.



બીજા દિવસે ઈન્સપેકટર જાડેજાએ જીપ ધોલપુર ગામ તરફ જવા ઉપાડી. 
ખરેખર કુદરતી સુંદરતાથી મઢેલું ગામ હતું ધોલપુર, 
થોડીક ક્ષણો માટે તો ઈન્સપેકટર જાડેજા પણ ભૂલી ગયા કે તેવો એક ખૂનની તપાસ માટે આવ્યા છે. 
ચંદ્રકાન્ત ગોરીના ઘરની આસપાસના જમીનદારો જોડે જાડેજાએ સઘળી તપાસ કરી. પણ કંઈ ખાસ નવી માહિતી મળી નહીં. 
નદીના કિનારે ફરતા ફરતા ઈન્સપેકટર જાડેજા ગોરી સાહેબના ખેતરોમાં લટાર મારવા નીકળ્યા. 
"એક અનોખી શાંતિ છે આ ખેતરોમાં, અમદાવાદમાં આવી શાંતિ કદી ના મળે..! "
જાડેજાએ ખિસ્સામાંથી સિગારેટ કાઢીને ઉંડો કસ લેતા કહ્યું. 

"સાચી વાત છે તમારી સાહેબ"
ગોરી સાહેબની જમીનોના નવા રખેવાળ રૂપેશે કહ્યું. 

છબીલ કાકાના અમદાવાદ ગયા બાદ ગોરી સાહેબની જમીન સાચવવાની જવાબદારી તેમના ભાઈ રૂપેશના માથે આવી. 

"છબીલ કાકા અમદાવાદ કેમ ગયા? "
જાડેજાએ પૂછયું. 

"અન્વેષીના ભણતર કાજ સાહેબ, છોડી સારું ભણતી તી તો એના ભાગ ઉઘાડવા હાટું ગોરી સાહેબ એને અમદાવાદ લઈ ગયા, રેવા હાટું ઘર કર દીધું, 
છબીલભઈ છોરીને હાચવવા માટે આ જમીનો છોડીને ગયા.! "
રૂપેશ બોલ્યો. 

સિગારેટના કશ લેતા લેતા ઈન્સપેકટર જાડેજાએ હકારમાં માથું હલાવ્યું. 
અચાનક તેમનું ધ્યાન ખેતરના એક ખૂણા પર ગયું. 
કોઈક અલગ જાતની વનસ્પતિના છોડ ત્યાં ઉગ્યાં હતા. 
"આ છોડ શેનો છે? "
કુતૂહલતાથી જાડેજાએ પૂછયું. 

"ખબર નહીં સાહેબ, હું પણ અજાણ છું. ઘણી વાર તેના વિષે મેં છબીલ ભાઈને પૂછયું. 
હમેશાં તેઓ મારા આ સવાલને ટાળતા અને એટલું જ કહેતા કે કોઈક જંગલી વનસ્પતિ છે. "
રૂપેશે જવાબ આપ્યો. 



જાંબલી પાનવાળા આવા વિચિત્ર છોડને જોઈને ઈન્સપેકટર જાડેજા વિચારી રહ્યા હતા કે, 
"ક્યાંક તો આવો છોડ, આવા પાન અને આવા રાતા બીજ મે જોયેલા છે, પણ ક્યાં જોયા એ યાદ નથી આવતું. "

આ મનોમંથનની વચ્ચે રૂપેશે ઘટસ્ફોટ કર્યો, 
"હમણાં થોડાક મહિના પહેલા છબીલ કાકા અહીં આવેલા અને આમાંથી થોડા પાન અને બીજા લઈને અમદાવાદ લઈ ગયા હતા. "

આટલું સાંભળી ઈન્સપેકટર જાડેજાની  શંકા વધી કે એવું તો શું છે આ ફૂલોમાં? "
ફટાફટ એ છોડના પાન, નાજૂક ફૂલ અને થોડાક એ વનસ્પતિના બીજ લઈને તેવો અમદાવાદ તરફ આવા નીકળ્યા. 
રસ્તામાં આવતા તેમને એ પણ યાદ આવી ગયું કે આ પાન અને ફૂલ તેમણે ક્યાં જોયા હતા. 

ડૉ. કુમાર, નવા પુરાવા મળ્યા છે, તમે જલદી ક્લિનિક પહોંચો. 
લેબમાં એ ફૂલ અને બીજની તપાસ કરવામાં આવી.
એ કેમિકલનું નામ સાંભળીને જાડેજા અને ડૉ.કુમાર બંને ચોંકી ગયા. 

ક્રમશઃ
ડૉ. હેરત ઉદાવત. 


"પૂજ્ય મોટા"

જીંદગી વિશેની સારી વાત, તેને જીવવાના શ્રેષ્ઠ રસ્તાઓ કેટલાય મોટીવેશનલ સ્પીકર અને ફિલોસોફર આપતા હોય છે ,પણ આજે હું એક એવા વ્યક્તિ વિષે વાત કરવ...